Αναστολή μήτηρ ματαίωσης

Δεν «έφαγε» η κρίση το Μέγαρο, αλλά η παγιωμένη θεσμική περιφρόνηση για τον Πολιτισμό.

Ο υπουργός Παιδείας έχει ένα χούι: δεν του αρέσει να εκφωνεί μέσα από ένα στεγνό κομμάτι χαρτί χαιρετισμούς που συνήθως ετοιμάζουν λειτουργοί του ΥΠΠ. Γι’ αυτό προσφάτως διαπιστώσαμε ότι άλλα αναφέρονται στους χαιρετισμούς που διανέμει το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών και βολικά αναμεταδίδουν εφημερίδες και ιστοσελίδες και άλλα λέει από μνήμης στους παριστάμενους των εκδηλώσεων.

Σε μια τέτοια εκδήλωση -συγκεκριμένα στο Ετήσιο Συνέδριο της Παγκύπριας Σχολής Γονέων- είπε πολλά κι ενδιαφέροντα, αλλά καταδικασμένα να μείνουν μακριά από τη δημοσιότητα. Ανάμεσα σ’ αυτά ξεχώρισα την έκδηλη χαρά του για το γεγονός ότι η μείωση στον προϋπολογισμό του Υπουργείου του για το ερχόμενο έτος είναι «δραματικά μικρότερη» τόσο σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, όσο και σε σχέση με άλλες δημόσιες υπηρεσίες.

Χαίρεται δηλαδή όχι για κάποια αύξηση, αλλά για τη μικρότερη δυνατή μείωση. Είναι λέει, μόνο 4%. Δικαίως χαίρεται, δεν αντιλέγει κανείς, δεν είναι και λίγα 925 εκατομμύρια ευρώ, αλλά το ζητούμενο είναι πόσα από αυτά αναλογούν στο αποπαίδι της κοινωνίας μας, τον Πολιτισμό τη στιγμή που και την εποχή των παχιών αγελάδων τα νούμερα και τα ποσοστά ήταν δυσαναλόγως ισχνά.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα χρήματα εκείνα είναι αμφίβολο κατά πόσον αξιοποιήθηκαν επί της ουσίας σωστά, δεδομένου ότι τελευταίως τα αυγάταιναν και με ποσά που π.χ. αφορούσαν την «πολιτιστική υποδομή», έτσι σαν αφηρημένη έννοια, εννοώντας το στοιχειωμένο Μέγαρο Πολιτισμού, η ανέγερση του οποίου ανεστάλη πριν από λίγες μέρες και τυπικά, καθότι ουσιαστικά έχει ματαιωθεί εδώ και τρία χρόνια.

Σε μια άλλη εκδήλωση, την περασμένη Τρίτη όταν εγκαινίαζε τη Στέγη Σύγχρονου Χορού Λευκωσίας, ο Κυριάκος Κενεβέζος χαιρέτισε ξανά χωρίς χαρτί προκαλώντας αμηχανία στους υπεύθυνους επικοινωνίας του κρατικού μηχανισμού, που είναι αλλιώς μαθημένοι. Κι εκεί έδειξε ότι έχει μάθει και το «ποίημα»: «δεν είναι δαπάνη τα χρήματα για τον πολιτισμό, αλλά επένδυση». Να του αναγνωρίσουμε ότι έχει ευφράδεια, ειδικότερα σε σχέση με συναδέλφους του στο Υπουργικό Συμβούλιο. Και φαίνεται να απολαμβάνει τον τόσο ενδιαφέροντα ρόλο που του έχει ανατεθεί.

Θα πρέπει, όμως, πέρα από τα πιασάρικα λόγια να διακρίνουμε τα έργα και τη βούληση να ανανήψει ο πολύπαθος τομέας. Ο πολιτικός του προϊστάμενος είχε «δεσμευτεί» ότι το Μέγαρο Πολιτισμού είναι έργο που πρέπει να συνεχιστεί και να υλοποιηθεί απρόσκοπτα και το όριζε ως το σημαντικό έργο πολιτιστικής υποδομής που αντιστοιχεί στη δική του θητεία.

Μέχρι τώρα πάντως το μόνο που έχουμε είναι τα εγκαίνια της λιτής και ταπεινής Στέγης Χορού Λευκωσίας, η ανακαίνιση και διαμόρφωση δηλαδή ενός παλιού δημοτικού κτηρίου. Η οποία μάλιστα άργησε τόσο ώστε εξέπληξε και τον πιο απαισιόδοξο μηδενιστή, ενώ επί της ουσίας δεν είναι καν ολοκληρωμένη αφού τους επόμενους μήνες θα χρειαστούν επιπλέον εργασίες: ο χώρος θα πρέπει να συσκοτιστεί πλήρως, ενώ καλό θα ήταν ο θεατής να μη γνωρίζει τι ακριβώς κάνουν οι καλλιτέχνες που δεν βρίσκονται στη σκηνή.

Χρήσιμο έργο δεν λέω, που θα δώσει νέα πνοή και ώθηση στη δράση της χορευτικής κοινότητας της Λευκωσίας και όχι μόνο. Αν αυτό όμως ή παρόμοιου τύπου είναι η πολιτιστική υποδομή που οραματίζεται να σημαδέψει τη θητεία του ο Νίκος Αναστασιάδης, προτείνω στο τέλος της πενταετίας να δώσουμε στην Αγορά του Αγίου Ανδρέα το όνομά του.

Παρόμοιου μεγέθους, κόστους και αρχιτεκτονικής σημασίας είναι άλλωστε και το Μέγαρο που μας αξίζει. Γιατί το άλλο, αυτό που μας απασχόλησε άδικα όλα αυτά τα χρόνια και έκανε πολλούς να πιστεύουν ότι υπάρχουν ελπίδες να αλλάξει η πολιτιστική μας ζωή, δεν θα το δουν ούτε τα εγγόνια μας.