Η σολομώντεια λύση θα τους πετσοκόψει

Ο σάλαγος που προκλήθηκε στην αίθουσα αμέσως μετά τη συνεδρία της Επιτροπής Παιδείας, σκέπασε σκέψεις και προβληματισμούς και ξεσκέπασε την κοντοφθαλμία των εμπλεκομένων.

Η βαρετή αυτή παράσταση με τις άθλιες ερμηνείες, τους μονότονους, μηχανικούς διαλόγους και την ενοχλητικά προβλέψιμη πλοκή έχει χιλιοπαιχτεί. Καιρός να κατέβει. Το τέλος του κόσμου… πέρασε κι ακόμη οι θεατράνθρωποι προσπαθούν να βγάλουν άκρη με το διαμοιρασμό των επιχορηγήσεων και αν θα είναι ή όχι ο ΘΟΚ ο θεσμικά υπεύθυνος να μοιράσει το άχυρο στα γαϊδούρια.

Στο πρόσωπο των βουλευτών της Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού φαίνεται ότι κάποιοι είδαν τους Σολομώντες που θα τροποποιήσουν άμεσα και ακριβοδίκαια τα υφιστάμενα κονδύλια και θα δώσουν τη λύση στο πρόβλημα.

Ξεχνούν ωστόσο ότι η σολομώντεια λύση δεν ήταν ακριβώς λύση, αλλά στρατήγημα κι αν -ό μη γένοιτο- έρθει η στιγμή που κάποιος τους πει «διέλετε το παιδίον εις δύο», τότε θα χτυπάνε το κεφάλι τους.

Οι υπεύθυνοι των ελεύθερων θεάτρων πρέπει να αφουγκραστούν τον κλονώδη σφυγμό της εποχής, να αναλογιστούν ότι η κοινωνία της Κύπρου -κι ένα παραπάνω οι εκλελεγμένοι της αντιπρόσωποι- οριακά ανέχεται την ιδέα ότι το κράτος εξακολουθεί να δίνει έστω κι ένα ευρώ «σ’ αυτούς τους χαραμοφάηδες». 

Ο μέσος πολίτης θεωρεί ότι οι κρατικές επιχορηγήσεις για το θέατρο και γενικότερα για τον Πολιτισμό είναι το ίδιο σκανδαλώδεις με… τα επιδόματα φιλοξενίας. Τι να κάνουμε; Δεν είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να συλλάβουν το γεγονός ότι αν κλείσει η κάνουλα των επιχορηγήσεων θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για την κηδεία του κυπριακού θεάτρου  και ακόμη λιγότεροι αυτοί που μπορούν να συνειδητοποιήσουν τις οδυνηρές επιπτώσεις που θα έχει αυτό στην κοινωνία μας.

Ο σάλαγος που προκλήθηκε στην αίθουσα αμέσως μετά τη συνεδρία της επιτροπής, σκέπασε σκέψεις και προβληματισμούς και ξεσκέπασε την κοντοφθαλμία των εμπλεκομένων, σύμπτωμα προφανώς του πανικού που τους έχει καταβάλλει καθώς αγωνίζονται για την επιβίωση των θεάτρων τους. Κι όσο κι αν κατανοείς την αγωνία και τις δυσκολίες των ανθρώπων αυτών, θλίβεσαι να βλέπεις πόσο συμφεροντολογικά αντιμετωπίζει ο καθένας το ζήτημα.

Οι αλφάδες και οι βητάδες τα έχουν με τους «λέοντες» του σχεδίου Γ η μερίδα των οποίων είναι προκλητικά –γι’ αυτούς- γενναιόδωρη. Τα περιφερειακά θέατρα του Γ επικαλούνται την αποκέντρωση και το «βεβαρημένο» θεατρικό περιβάλλον της πρωτεύουσας και όλα μαζί μιλούν για τα αυστηρά κριτήρια και τις τεράστιες προσπάθειες που καταβάλουν για να κουμαντάρουν τα μεγάλα καράβια που με κόπους και θυσίες έχουν όλα αυτά τα χρόνια ναυπηγήσει. Επίσης, αφήνουν υπονοούμενα για τα καλλιτεχνικά αποτελέσματα των θεάτρων που δεν ανήκουν στο Σχέδιο Γ και τονίζουν ότι τυχόν «ισοπέδωση» σε μια κατηγορία θα επιφέρει μια καταστροφική αναρχία στη θεατρική μας δραστηριότητα.

Όλοι μαζί τα έχουν με τον ΘΟΚ, που είναι λέει «ανταγωνιστής» και αποτελεί «παγκόσμια πρωτοτυπία» το γεγονός ότι εξακολουθεί να μοιράζει τα κουκιά. Η στασιμότητα που υπάρχει πάνω στο θέμα της μεταφοράς αυτής της αρμοδιότητας συνδέεται με το «πάγωμα» της Ενιαίας Αρχής Πολιτισμού, η μη προώθηση της οποίας έχει αλυσιδωτές αρνητικές συνέπειες στην πολιτιστική μας πραγματικότητα, υπό το διαμορφωθέν τοπίο.

Για πολλοστή φορά, ο ΘΟΚ και οι εμπλεκόμενοι στην επαγγελματική θεατρική δραστηριότητα ανέπτυξαν τις απόψεις τους σχετικά με το διαμοιρασμό της πίττας των επιχορηγήσεων, χωρίς φυσικά να υπάρξει οποιοδήποτε αποτέλεσμα επί της ουσίας, μιας και η πραγματικότητα είναι ότι πρόκειται για πολυσύνθετο θέμα όπου τα «θέλω» του καθενός συγκρούονται με τα «θέλω» του άλλου, αλλά και τα «μπορώ» και τα «προτίθεμαι» της πολιτείας.

Τα δόντια του χτικιού της οικονομικής κρίσης έχουν αρχίσει να αφαιρούν σάρκες και το ζήτημα είναι η δύσκολη αυτή περίοδος να παρέλθει χωρίς απώλειες, κάτι που όπως φαίνεται μόνο με θαύμα  θα επιτευχθεί.