Αν ο ΘΟΚ είχε χέρια θα μας χτυπούσε

Ο 42χρονος οργανισμός είναι λες κι έχει αποκτήσει τη δική του ψυχή και το δικό του χαρακτήρα και ζει παράλληλα με το ανθρώπινο δυναμικό που τον αποτελεί, σαν να είναι από μόνος του αυτός που με κάποιο μεταφυσικό τρόπο κινεί τα νήματα.

Τα τελευταία δέκα χρόνια προσπαθώ να σκοτώσω το δημοσιογράφο μέσα μου. Πήρα την πολύ συνειδητή απόφαση να ασχοληθώ με έναν τομέα που με ενδιαφέρει και με ζητήματα –υποτίθεται- όμορφα και δημιουργικά, παρά να ασχολούμαι με θέματα που απαιτούν γερό στομάχι και ξιγκοτρύγημα. Σέβομαι και συμπονώ τους συναδέλφους που έχουν να κάνουν καθημερινά με τροπολογίες, κονδύλια, μικροπολιτικά συμφέροντα και υποτραπέζια παιχνίδια, σκάνδαλα, δικαστικές υποθέσεις, κακοτεχνίες, δημόσιους διαγωνισμούς, διασπάθιση κονδυλίων, εργασιακές διαφορές, πολιτικές ευθύνες, σοβαρά διοικητικά λάθη που πληρώνει ο κοσμάκης κ.ο.κ. αλλά εγώ, φυγόπονος γαρ, την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια με την πρώτη ευκαιρία από τη «μαχόμενη δημοσιογραφία» κι έγινα πολιτιστικογράφος.

Για να τα βρω όλα αυτά ξανά μπροστά μου…

Πολλοί βέβαια θα προτιμούσαν οι δύο ιδιότητες να ήταν εντελώς ασυμβίβαστες και «πολιτιστικός συντάκτης» να σήμαινε επιμελητής κακογραμμένων και υπερφίαλων δελτίων τύπου και θαμώνας ανούσιων διασκέψεων τύπου, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις ο δημοσιογράφος μέσα μου βρικολακιάζει και διψά για «αίμα», δράση και σασπένς.

Επειδή πάλι αρχίζω να πλατιάζω, ας ευχαριστήσω τάχιστα τον ΘΟΚ που φροντίζει να μου θυμίζει όλο και συχνότερα όλα όσα μάθαινα στη σχολή δημοσιογραφίας και στα πρώτα μου βήματα στο σκληροπυρηνικό ρεπορτάζ.

«Το κέντρο της σκηνής είναι όπου βρίσκομαι εγώ» έλεγε –κάπως αλαζονικά είναι η αλήθεια- η Αμερικανίδα χορεύτρια Μάρθα Γκράχαμ. Στην περίπτωση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, ωστόσο, στο κέντρο της σκηνής υπάρχει ένας δυσκίνητος γραφειοκρατικός μηχανισμός που προσπαθεί –και χαλάλι-  να διαχειριστεί κάθε χρόνο ένα σοβαρό χρηματικό κονδύλι, να ασκήσει «θεατρική πολιτική» και παράλληλα να παράξει δημιουργικό έργο. Ο 42χρονος οργανισμός είναι λες κι έχει αποκτήσει τη δική του ψυχή και το δικό του χαρακτήρα και ζει παράλληλα με το ανθρώπινο δυναμικό που τον αποτελεί, σαν να είναι από μόνος του αυτός που με κάποιο μεταφυσικό τρόπο κινεί τα νήματα.

Στον ΘΟΚ ποτέ δεν πλήττεις. Από «ειδικός» περί υαλοπινάκων, αρχιτεκτονικής και δημοσίων κτηρίων έπρεπε να γίνω δικαστικός συντάκτης προσπαθώντας να ξεσκονίσω μια απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου με τη γνωστή επίσημη και τελετουργικά ραφιναρισμένη φρασεολογία που χρησιμοποιεί η τρίτη εξουσία.

Θυμάμαι λοιπόν σαν τώρα δα την εποχή, που στην έκπληξη για τoν out of the blue διορισμό του Γιώργου Παπαγεωργίου και τις προσδοκίες για μια ριζική και εξωκαθεστωτική αλλαγή πλεύσης ήρθαν κι έδεσαν οι επιφυλάξεις και η 20σέλιδη επιστολή των τεσσάρων μειοψηφούντων μελών, που προειδοποιούσαν ότι έπασχε η διαδικασία. Πέρασαν δύο χρόνια (δεν είναι πολλά μπροστά στην αιωνιότητα) για να έρθει μια απόφαση που ουσιαστικά μας λέει ότι κακώς ο Γιώργος Παπαγεωργίου ηγήθηκε μιας τόσο νευραλγικής θέσης, σε μια συγκυρία μάλιστα που ο ΘΟΚ μπήκε στο νέο του κτήριο και το «υπερωκεάνειο» έπρεπε να πλεύσει σε πολύ επικίνδυνα νερά και χρειαζόταν αίλουρο καπετάνιο.

Μπορεί κάποιος να μας φέρει αυτά τα δύο χρόνια πίσω; Ή μπορεί κάποιος να μας διαβεβαιώσει ότι εκείνη η παράτυπη απόφαση του προγούμενου ΔΣ και του προηγούμενου Υπουργικού Συμβουλίου δεν θα κοστίσει αρκετές χιλιάδες ευρώ σε αποζημιώσεις προς τους επηρεαζόμενους, στους οποίους περιλαμβάνεται και ο ίδιος ο Γιώργος Παπαγεωργίου; Μπορεί έστω κάποιος να μας καθησυχάσει ότι θα τιμωρηθούν αυτοί που έχουν την ευθύνη για το μπάχαλο αυτό που δημιουργήθηκε και πλέον απέχουν βολικά από τη συμμετοχή τους στα κοινά;

Κι ας αναλογιστούμε όλοι στον κυπριακό μας μικρόκοσμο πόσο εύκολα με όλες τις τελευταίες εξελίξεις –που για πολλούς είναι νομοτελειακές- ένας νέος, ορεξάτος και δημιουργικός οραματιστής μετατρέπεται πλέον σ’ έναν απλό θεατρόφιλο λογιστή, που προσλήφθηκε με το στανιό και χωρίς να έχει τα προσόντα για διευθυντής. Πολλοί τώρα είναι αυτοί που θα σπεύσουν να καρφώσουν το τσεκουράκι τους πάνω στην πεσούσα δρυ.