Ας στέλναμε τη Σαμία στη Γιουροβίζιον

Με βάση την απλοϊκή λογική «δεν μπορούμε να δίνουμε 80 χιλιάδες ευρώ για περιοδεία όταν υπάρχουν παιδάκια που πεινούν» θα έπρεπε να κατεβάσουμε άμεσα τα στόρια στον Πολιτισμό.

Μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, ο ΘΟΚ πραγματοποίησε εξάμηνη περιοδεία στην Ελλάδα με δύο παραγωγές της θεατρικής σεζόν 1973- 74. Επρόκειτο, μάλιστα, για έργα δύο σπουδαίων Κυπρίων λογοτεχνών: «Όμηροι» του Λουκή Ακρίτα και «Το νερόν του Δρόπη» του Μιχάλη Πασιαρδή. Η άρτι αποκατεστημένη δημοκρατικά Ελλάδα υποδέχτηκε με θέρμη και συγκίνηση τη πολιτιστική πρόταση του κρατικού θεάτρου της χειμαζόμενης Κύπρου, που εξέλαβε ιστορική σημασία: Μια συμβολική πνευματική κολυμπήθρα που επιχείρησε να καθάρει, όσο γίνεται, πληγές, ενοχές, ανομήματα.

Μετά τη μαύρη άνοιξη του 2013, ο ΘΟΚ προχωρεί σε μια σκληρή απόφαση: να μην περιοδεύσει το καλοκαίρι στην Ελλάδα και κατά συνέπεια να μην εκπροσωπηθεί στο φετινό Φεστιβάλ Επιδαύρου. Την αστοχία αυτής της απόφασης υπογραμμίζει ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι η περιοδεία θα γινόταν με την αναβίωση της θρυλικής παράστασης με τη Σαμία του Μενάνδρου από τον Εύη Γαβριηλίδη, μια παράσταση που παρουσιάστηκε πριν από 20 χρόνια στην Επίδαυρο και αξιολογήθηκε ως μια από τις καλύτερες στιγμές στην ιστορία του Φεστιβάλ. Η πρόταση θα σηματοδοτούσε και την επιστροφή του πρωτοεμφανιζόμενου, τότε, Αλκίνοου Ιωαννίδη, ως Μοσχίωνα.

Μια απλή κι έντιμη επικοινωνία και προώθηση της συγκεκριμένης παράστασης στην ελλαδική κοινή γνώμη ως επίσημη συμμετοχή της Κύπρου και του ΘΟΚ σε μια κορυφαία πολιτιστική διοργάνωση, εκτιμώ ότι θα αρκούσε για να γεμίσει και τις δύο βραδιές που προσφέρεται το Αργολικό Θέατρο. Θα μπορούσε να εξασφαλίσει περισσότερα έσοδα επεκτείνοντας την περιοδεία και στην Αθήνα, την Πάτρα, τη Θεσσαλονίκη κι άλλες πόλεις προκειμένου να «απλώσει» σε όλη την Ελλάδα και τη συμβολικότητα της πρότασης, να αναδείξει το πολιτιστικό της φορτίο, τη σύγχρονη και διαχρονική πολιτιστική ταυτότητα της Κύπρου και να βροντοφωνάξει ότι η Κύπρος είναι κάτι παραπάνω από ένα βράχο γεμάτο παραλίες και τράπεζες. Δεν είναι αυτή μια από τις αρμοδιότητες του ΘΟΚ, όπως και κατ’ επέκταση των πολιτιστικών μας θεσμών;  

Με βάση την απλοϊκή λογική «δεν μπορούμε να δίνουμε 80 χιλιάδες ευρώ για περιοδεία όταν υπάρχουν παιδάκια που πεινούν» θα έπρεπε να κατεβάσουμε άμεσα τα στόρια, σήμερα κιόλας, στον ΘΟΚ, τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες, παντού, να φυλάξουμε τον Πολιτισμό στην κατάψυξη ή στο χρηματοκιβώτιο μαζί με τα τιμαλφή και κάθε είδους περιττά είδη πολυτελείας. Καλές οι περικοπές, αλλά αυτός ο πάμφτωχος συγγενής, ο Πολιτισμός, κάποιο ρόλο επιτελεί στη ρημάδα την κοινωνία μας. Και μάλιστα ΤΩΡΑ είναι που τον χρειαζόμαστε περισσότερο, αφού μπορεί να διασφαλίσει τα κριτικά και πνευματικά αντίβαρα για μια ελπιδοφόρα ανατροπή του ζοφερού κλίματος.

Προφανώς, η ωριμότατη κοινωνία μας θεωρεί πιο σημαντική και απαραίτητη τη συμμετοχή στο ημισαλεμένο τσίρκο της Γιουροβίζιον. Κουτσά- στραβά για εκεί βρήκαμε τα 100 χιλιάρικα που απαιτούνται κι έτσι θα προσφέρουμε στον εμβρόντητο νεόπτωχο Κύπριο, τουλάχιστον τη χαρά να αποβλακωθεί δύο βραδιές μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσει έναν μουσικό αχταρμά και να ψηφίσει αντικειμενικά για να στείλει μαζικά το στάνταρ 12άρι στην… Τουρκία. Στην προκειμένη περίπτωση το Κράτος βάζει λεφτά και κατορθώνει να βρει και χορηγούς για να καλύψουν τη μεγάλη αποστολή που θα αναδείξει σε όλη την Ευρώπη τα τραγουδιστικά μας καλούδια. Καλό ξεφάντωμα, λοιπόν, σε όλους.