Η ασύμμετρη απειλή κι οι τελευταίες ανάσες

Ο Πολιτισμός δεν σηκώνει άλλες εκπτώσεις, άλλες καθυστερήσεις, αναβολές και ματαιώσεις. Βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή και επίγει ο απεγκλωβισμός του από παρωχημένες νοοτροπίες και αγκυλώσεις.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, τις τελευταίες εβδομάδες ο Πρόεδρος και η Κυβέρνηση έχουν κάποια επείγοντα θέματα να διαχειριστούν- για την ακρίβεια έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους. Κι έχουν εύκαιρο στα χέρια τους πάντα το χαρτί της «κατάστασης εκτάκτου ανάγκης» ή της…  ασύμμετρης απειλής για επιδείνωση της οικονομίας, για να το κραδαίνουν μπρος σε όποιον τολμήσει, έστω και χλιαρά, να επικαλεστεί οποιεσδήποτε από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του. Διότι, όσο κι αν μας φαίνεται ότι έχουμε περάσει πολλά μαζί από τότε που εξελέγη, όσο κι αν νιώθουμε ότι ανεβαίνουμε μαζί έναν μικρό Γολγοθά, δεν έχουμε διανύσει παρά τους πρώτους δύο μήνες από την 60μηνη θητεία του Νίκου Αναστασιάδη.

Μπορεί η ζωή να τραβάει την ανηφόρα με ανεβασμένο το χειρόφρενο, αλλά συνεχίζεται. Υπάρχουν ζητήματα κοινωνικής και πολιτικής υφής που επείγουν και πρέπει να προωθηθούν άμεσα γιατί είναι ΗΔΗ αργά και δεν χρίζουν περαιτέρω καθυστέρησης. Η χρονοτριβή που έχει σημειωθεί είναι ζημιογόνα κι οι συνεχώς συνθετότερες και επιτακτικότερες ανάγκες δημιουργούν μια τρύπα που θα είναι όλο και πιο δύσκολο να κλείσει.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της διακυβέρνησης Αναστασιάδη, λίγο πριν τον μεσομαρτιάτικο Αρμαγεδδώνα που άλλαξε για τα καλά τις ζωές μας, το περιβάλλον του Προέδρου διέρρεε την ειλημμένη απόφαση για άμεση προώθηση της αυτονόμησης του Πολιτισμού από τις γραφειοκρατικές δαγκάνες του Υπουργείου Παιδείας κι είχαν κιόλας αρχίσει να ακούγονται ονόματα για τον εκλεκτό που θα αναλάμβανε πρώτος υφυπουργός. Δυστυχώς, η όποια βούληση επιδείκνυε ο φρεσκοεκλεγείς Πρόεδρος φαντάζει να μπήκε όχι στο ψυγείο, αλλά στον θάλαμο κρυογενετικής.

Δεν πρέπει όμως επ’ ουδενί να τραβήξουμε την πρίζα από τον αναπνευστήρα που κρατά ζωντανό τον Πολιτισμό. Είναι η μόνη μας παρηγοριά, η μόνη μας δικαιολογία και η μόνη μας ελπίδα. Δεν πρέπει να πάει στράφι όλη η προσπάθεια που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια –έστω με τα χίλια ζόρια- για να δημιουργηθούν τα καλούπια που θα στηρίξουν τα θεμέλια της πολυπόθητης Πολιτιστικής Ανάστασης. Τα οφέλη από μια ενδεχόμενη πνευματική και ηθική αφύπνιση θα είναι πολλαπλά και σε όλο το φάσμα της παραζαλισμένης κυπριακής κοινωνίας.

Ο Πολιτισμός μπορεί να αποτελέσει εργαλείο ανάπτυξης κι ρόλος του είναι καθοριστικός ΕΙΔΙΚΑ σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης και περισυλλογής. Δεν είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Κι είναι ένας τομέας που δεν σηκώνει άλλες εκπτώσεις, άλλες καθυστερήσεις, αναβολές και ματαιώσεις. Βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή και αποτελεί ζήτημα υψίστης προτεραιότητας ο απεγκλωβισμός του από παρωχημένες νοοτροπίες και αγκυλώσεις, προκειμένου να ανοίξει τα φτερά του. Η Κύπρος δεν είναι μόνο «μερικές παραλίες και μερικές τράπεζες» όπως δώσαμε το δικαίωμα σε εταίρους αξιωματούχους να ξεφουρνίζουν τοποθετούμενοι δημοσίως. Έχει δυναμικό και προοπτική για κάτι καλύτερο απ’ αυτό.

Σκεφτείτε μόνο ότι ανάμεσα στις ελάχιστες θετικές και ενθαρρυντικές ειδήσεις των τελευταίων ημερών περιλαμβάνονται και δύο πολιτιστικές: η πρωτοφανής επιτυχία του CyprusAid και τα μηνύματα αλληλεγγύης και συλλογικότητας που διέδωσε απλόχερα, αλλά και η ιστορική επιστροφή του κορυφαίου έργου της σύγχρονης κυπριακής εικαστικής δημιουργίας και αναφέρομαι στον «Κόσμο της Κύπρου», σε μια συγκυρία κρίσιμη για το νησί, ανάλογη μ’ αυτή που είχε φυγαδευτεί το 1976 από τον ίδιο το δημιουργό του, Αδαμάντιο Διαμαντή. Πρέπει να δώσουμε ανάσες στον Πολιτισμό για να μας το ανταποδώσει προσφέροντας ζωτικό οξυγόνο στον εξασθενημένο οργανισμό της κοινωνίας μας.