Το καλό πράγμα άργησε

Εδώ και ένα χρόνο έχω βαρεθεί να αλλάζω τις ημερομηνίες της «τελικής παράδοσης». 

Θα κοντεύει να βγει και το 2012 όταν θα ευτυχήσουμε να δούμε παράσταση στο νέο κρατικό θέατρο. Από εδώ το έφεραν, από εκεί το πήγαν τελικά η πρώτη πρεμιέρα στο νέο κτήριο, αντάξιο της 40χρονης ιστορίας του ΘΟΚ, θα γίνει –με το καλό- το φθινόπωρο, δηλαδή στην έναρξη της σεζόν 2012-13. Όλοι εμείς που ψηνόμασταν τόσους μήνες ότι θα δούμε παραστάσεις την τρέχουσα σεζόν νιώθοντας σαν τη χήρα στο κρεβάτι, πρέπει να εξοικειωθούμε με την ιδέα ότι θα πρέπει να κάνουμε κι άλλους μήνες υπομονή. «Το καλό πράγμα αργεί» σου λέει. «Πρέπει όλα να γίνουν σωστά» σου προσθέτει. 

Η αυθυποβολή της χρονιάς που –αισίως- συνέπεσε με τα 40χρονα του ΘΟΚ ευθύνεται για το ότι μέσα στο μυαλό μας είχαμε συνδέσει τη μεγάλη αυτή αλλαγή στη θεατρική μας πραγματικότητα με το σωτήριο έτος 2011. Αυτό όμως παρήλθε και πλέον φτύνουμε τον κόρφο μας να πάνε όλα καλά και να ζήσουμε να δούμε παράσταση το 2012. Έστω. 

Εδώ και ένα χρόνο έχω βαρεθεί να αλλάζω τις ημερομηνίες της «τελικής παράδοσης». Ήταν για τα τέλη του Ιουλίου, μεταφέρθηκε τον Σεπτέμβριο, πάλι στράβωσε, μας είπαν για το πρώτο δεκαήμερο του 2012 και τελικά προχθές μας το «είπαν το ποίημα»: η 27η  Φεβρουαρίου είναι η τελική ημερομηνία που δίνει επισήμως και γραπτώς ο εργολάβος. Επειδή έχει κουράσει το όλο θέμα, εγώ αν δεν δρασκελίσω το κατώφλι του φουαγιέ και της υπερσύγχρονης Κεντρικής Σκηνής –χωρίς κράνος, έτσι;- δεν θα το πιστέψω. Πρέπει πρώτα να θέσω το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι από τις 28 του κουτσοφλέβαρου οι σκηνές μπορούν να λειτουργήσουν. Χρειάζεται κι ένα εύλογο χρονικό διάστημα για την προσαρμογή του τεχνικού και του καλλιτεχνικού προσωπικού στις νέες τεχνικές και χωροταξικές συνθήκες, στον έλεγχο και χειρισμό των σύγχρονων και πιο πολύπλοκων, ρομποτικών μηχανημάτων και εγκαταστάσεων, που πλέον θα γίνονται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή. Στον ΘΟΚ θεωρούν ότι δεν είναι σωστό να μετακομίσουν στα μέσα της σεζόν, παρότι θα προλάβαιναν με λίγη θέληση και πίεση, συνεπώς πάμε για Σεπτέμβρη πλέον και συνεπώς μ’ αυτά και μ’ αυτά χάσαμε μια ολόκληρη σεζόν. Θα μου πείτε τι είναι ένας χρόνος μπροστά στην αιωνιότητα ή την τεσσαρακονταετία που ο ΘΟΚ τραβάει την ανηφόρα, άστεγος και νομάδας. 

Όχι τίποτε άλλο, αλλά κοτζάμ Ντενίση και Δουκάκη που πήραν την απόφαση να μας ευλογήσουν με το ταλέντο τους έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους ότι θα παίξουν στον ολοκαίνουριο ναό του μεσογειακού θεάτρου, θα πρέπει τώρα να δαγκώνονται που θα υποχρεωθούν να ρίξουν τα μούτρα τους και να παίζουν στα ταπεινά –πλην τίμια- Λατσιά. Αυτό πού το πάτε;