Θέατρο δεν είναι μόνο η θέαση μιας παράστασης. Είναι μια βαθύτατα παιδευτική διαδικασία.
Στο Ισραήλ, το Υπουργείο Άμυνας δίνει ειδική άδεια στους κληρωτούς, αγόρια και κορίτσια, για να πηγαίνουν δωρεάν σε οποιαδήποτε θεατρική παράσταση επιθυμούν. Με τη στρατιωτική τους στολή. Η συντριπτική πλειοψηφία, φυσικά, αξιοποιεί το ολιγόωρο υπηρεσιακό σημείωμα για να πάρει κανέναν υπνάκο στις αναπαυτικές καρέκλες της πλατείας του θεάτρου, αλλά αυτό δεν πτοεί τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας, γιατί γνωρίζουν ότι κι ένας φαντάρος να ανοίξει το ένα μάτι και να δει μια παράσταση, αυτό συνιστά όφελος, για έναν μελλοντικό πολίτη και θεατρόφιλο.
Η θεατρική και καλλιτεχνική παιδεία στα σχολεία είναι κάτι σαν τρόπος ζωής. Είναι ζήτημα αντιμετώπισης. Προφανώς, είναι μια χώρα στην οποία δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι θεωρεί επιβεβλημένη ανάγκη τη θεατρική παιδεία των παιδιών και των νέων. Πόσο σημαντικό θεωρούμε στην Κύπρο το θέατρο, ως εργαλείο εκπαίδευσης;
Η απόφαση της ΠΟΕΔ να περιλάβει στα μέτρα διαμαρτυρίας που έχει ανακοινώσει την απαγόρευση στα μέλη της να διοργανώνουν κινηματογραφικές και θεατρικές παραστάσεις είναι ενδεικτική της φιλοσοφίας που διακατέχει μια ολόκληρη κοινωνία πάνω στο ζήτημα αυτό. Τόσο ο ΘΟΚ, όσο τα ελεύθερα θέατρο και οι άλλοι οργανισμοί που ετοιμάζουν θεατρικές παραστάσεις για παιδιά, έχουν παγώσει και βλέπουν τον προγραμματισμό τους για τη νέα σεζόν να «τρίζει». Βεβαίως, το πρόβλημα δεν είναι αυτό.
Με όλο το σεβασμό στον αγώνα υπεράσπισης των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, η κατάταξη του θεάτρου στην κατηγορία των εξωσχολικών δραστηριοτήτων και η στέρηση από τα παιδιά της δυνατότητας να απολαύσουν παιδικές θεατρικές παραστάσεις, συνιστά απαξίωση. Τη στιγμή, που οι σχολικές εκδρομές και επισκέψεις θα γίνονται κανονικά -διότι τότε ποιος ακούει τα παιδιά;- η ίδια η οργάνωση των δασκάλων υποτιμά την εκπαιδευτική στοχοθεσία του θεάτρου, αυτόν τον συγκερασμό ψυχαγωγίας – εκπαίδευσης, που στόχο έχει τη διεύρυνση της σκέψης αλλά και της θεατρικής κουλτούρας των παιδιών.
Με συγχωρείτε, αλλά εδώ δεν μιλάμε για μια εκδρομή, ούτε για κάποιου είδους «ελιτίστικα προνόμια». Θέατρο δεν είναι μόνο η θέαση μιας παράστασης. Είναι μια βαθύτατα παιδευτική διαδικασία. Είναι απαραίτητο οι εκπαιδευτικοί της στοιχειώδους εκπαίδευσης να συνειδητοποιήσουν τη ζωτική σημασία που έχει το συγκεκριμένο αντικείμενο στο πλαίσιο του συνολικού λειτουργήματος που επιτελούν. Πόσο σημαντικό είναι το θέατρο να εισδύσει και να προσφέρει πραγματικά στην καρδιά της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Αντίθετα, είναι οι ίδιοι που πρέπει να συνειδητοποιήσουν την αξία και σημασία του θεάτρου στην εκπαίδευση, πριν το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού δόξει να προωθήσει ακόμη πιο αποτελεσματικά το σχεδιασμό και την υλοποίηση θεατρο-παιδαγωγικών προγραμμάτων και δράσεων στα σχολεία, επιμορφώνοντας και τους εκπαιδευτικούς. Και πριν από τους εκπαιδευτικούς, φυσικά, θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν οι γονείς.
Στο Ισραήλ, το Υπουργείο Άμυνας δίνει ειδική άδεια στους κληρωτούς, αγόρια και κορίτσια, για να πηγαίνουν δωρεάν σε οποιαδήποτε θεατρική παράσταση επιθυμούν. Με τη στρατιωτική τους στολή. Η συντριπτική πλειοψηφία, φυσικά, αξιοποιεί το ολιγόωρο υπηρεσιακό σημείωμα για να πάρει κανέναν υπνάκο στις αναπαυτικές καρέκλες της πλατείας του θεάτρου, αλλά αυτό δεν πτοεί τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας, γιατί γνωρίζουν ότι κι ένας φαντάρος να ανοίξει το ένα μάτι και να δει μια παράσταση, αυτό συνιστά όφελος, για έναν μελλοντικό πολίτη και θεατρόφιλο.
Η θεατρική και καλλιτεχνική παιδεία στα σχολεία είναι κάτι σαν τρόπος ζωής. Είναι ζήτημα αντιμετώπισης. Προφανώς, είναι μια χώρα στην οποία δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι θεωρεί επιβεβλημένη ανάγκη τη θεατρική παιδεία των παιδιών και των νέων. Πόσο σημαντικό θεωρούμε στην Κύπρο το θέατρο, ως εργαλείο εκπαίδευσης;
Η απόφαση της ΠΟΕΔ να περιλάβει στα μέτρα διαμαρτυρίας που έχει ανακοινώσει την απαγόρευση στα μέλη της να διοργανώνουν κινηματογραφικές και θεατρικές παραστάσεις είναι ενδεικτική της φιλοσοφίας που διακατέχει μια ολόκληρη κοινωνία πάνω στο ζήτημα αυτό. Τόσο ο ΘΟΚ, όσο τα ελεύθερα θέατρο και οι άλλοι οργανισμοί που ετοιμάζουν θεατρικές παραστάσεις για παιδιά, έχουν παγώσει και βλέπουν τον προγραμματισμό τους για τη νέα σεζόν να «τρίζει». Βεβαίως, το πρόβλημα δεν είναι αυτό.
Με όλο το σεβασμό στον αγώνα υπεράσπισης των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, η κατάταξη του θεάτρου στην κατηγορία των εξωσχολικών δραστηριοτήτων και η στέρηση από τα παιδιά της δυνατότητας να απολαύσουν παιδικές θεατρικές παραστάσεις, συνιστά απαξίωση. Τη στιγμή, που οι σχολικές εκδρομές και επισκέψεις θα γίνονται κανονικά -διότι τότε ποιος ακούει τα παιδιά;- η ίδια η οργάνωση των δασκάλων υποτιμά την εκπαιδευτική στοχοθεσία του θεάτρου, αυτόν τον συγκερασμό ψυχαγωγίας – εκπαίδευσης, που στόχο έχει τη διεύρυνση της σκέψης αλλά και της θεατρικής κουλτούρας των παιδιών.
Με συγχωρείτε, αλλά εδώ δεν μιλάμε για μια εκδρομή, ούτε για κάποιου είδους «ελιτίστικα προνόμια». Θέατρο δεν είναι μόνο η θέαση μιας παράστασης. Είναι μια βαθύτατα παιδευτική διαδικασία. Είναι απαραίτητο οι εκπαιδευτικοί της στοιχειώδους εκπαίδευσης να συνειδητοποιήσουν τη ζωτική σημασία που έχει το συγκεκριμένο αντικείμενο στο πλαίσιο του συνολικού λειτουργήματος που επιτελούν. Πόσο σημαντικό είναι το θέατρο να εισδύσει και να προσφέρει πραγματικά στην καρδιά της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Αντίθετα, είναι οι ίδιοι που πρέπει να συνειδητοποιήσουν την αξία και σημασία του θεάτρου στην εκπαίδευση, πριν το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού δόξει να προωθήσει ακόμη πιο αποτελεσματικά το σχεδιασμό και την υλοποίηση θεατρο-παιδαγωγικών προγραμμάτων και δράσεων στα σχολεία, επιμορφώνοντας και τους εκπαιδευτικούς. Και πριν από τους εκπαιδευτικούς, φυσικά, θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουν οι γονείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου