Η στείρα πολιτική μας πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ελπίδες προκειμένου να γυρίσει ο τροχός και για τον Πολιτισμό.
Εκτός από ορισμένους μπαγιάτικους χαιρετισμούς σε εκδηλώσεις και εγκαίνια, ο ολόφρεσκος υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού έχει βαλθεί για τα καλά να σπάσει το ρεκόρ της γοργότερης επιβεβαίωσης ότι το χαρτοφυλάκιο του οποίου ηγείται αφορά μόνο την Παιδεία. Δηλαδή, για πόσο καιρό ακόμη θα κοροϊδεύομαστε; Οι φιλότιμες προσπάθειες κάποιων λειτουργών των Πολιτιστικών Υπηρεσιών αποτελούν σήμερα αυτό που θα αποκαλούσαμε «Πολιτιστική Πολιτική» κι αυτό είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Κατά τον Κλεμανσώ «στην πολιτική, διαδέχεται κανείς ηλίθιους και αντικαθίσταται από ανίκανους». Η Κυβέρνηση Χριστόφια, παρά τα παχιά λόγια και τις προσδοκίες που αυτά δημιούργησαν, συμπληρώνει νομοτελειακά τον μακρύ, διαδοχικό κατάλογο των ονειροπαρμένων κυπριακών κυβερνήσεων που αντί για «τομές», «ιδέες», «οράματα», όταν ξύπνησαν έκαναν μια τρύπα στο νερό βολοδέρνοντας σε πεπατημένες οδούς. Αρκέστηκαν σε διαδικαστικές επιχορηγήσεις, σε τυπικότητες, σε στείρες επαναλήψεις και αγκομαχούσες -από τη γραφειοκρατία και την περισυλλογή (sic)- διεκπεραιώσεις.
Το 2011 μας αποχαιρετά σιγά- σιγά και δεν προχώρησε ούτε φέτος το θέμα της λειτουργίας της Ενιαίας Αρχής Πολιτισμού (ή Υφυπουργείου ή όπως αλλιώς θέλει ας λέγεται), καθώς πάλι έχουμε μείνει με την αίσθηση του «και από του χρόνου με υγεία», ενώ παραμένει η πικρή γεύση στο στόμα ότι, παρά τα χαριτωμένα, λίγα και ασταθή βηματάκια, το βρέφος πάλι δεν κατάφερε να περπατήσει. Κι ας έχει πατήσει από πέρσι τα 50.
Αν τολμάει αυτή η Κυβέρνηση ας κάνει έναν απολογισμό των πεπραγμένων στον τομέα του Πολιτισμού κι αν έχει το θάρρος και την αυτογνωσία ας παραδεχτεί ότι –αν μη τι άλλο- δεν έκανε τίποτε περισσότερο από τις προηγούμενες, παρά τα όσα έταζε και υποσχόταν, παρά τα όσα κατέκρινε με ευκολία από την άνετη και δροσερή πολυθρόνα της αντιπολίτευσης και παρά τα όσα οι πιο προοδευτικοί και θεωρητικά και πιο ευαίσθητοι πολίτες αυτής της χώρας προσδοκούσαν. Η απουσία οράματος, ιδεών, έμπνευσης και θέλησης για μια ουσιαστική αλλαγή έχει ποτίσει το δέρμα μας κι έχει γειώσει για τα καλά και τους πιο αισιόδοξους.
Δεν λέω ότι δεν έγινε τίποτε όλα αυτά τα χρόνια. Αναφέρομαι στην αίσθηση του μισοτελειωμένου, του ανεκπλήρωτου και του ανικανοποίητου που κυριαρχεί καθώς η πενταετία της διακυβέρνησης Χριστόφια διάγει τους τελευταίους της μήνες. Και το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι να μετράμε τις μέρες, τις εβδομάδες, τους μήνες μέχρι να μας αδειάσει τη γωνιά. Η στείρα πολιτική μας πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ελπίδες προκειμένου να γυρίσει ο τροχός και για τον Πολιτισμό. Δεν είναι πρόθυμο ούτε το πνεύμα, ούτε η σαρξ, ενώ όσοι ξερογλείφονται να μετοικήσουν στην οδό Προεδρικού Μεγάρου κάθε άλλο παρά μπορούν να εκπληρώσουν προσδοκίες και να… αποξηράνουν το τέλμα στο οποίο πλέει η πολιτιστική μας πραγματικότητα.
Εκτός από ορισμένους μπαγιάτικους χαιρετισμούς σε εκδηλώσεις και εγκαίνια, ο ολόφρεσκος υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού έχει βαλθεί για τα καλά να σπάσει το ρεκόρ της γοργότερης επιβεβαίωσης ότι το χαρτοφυλάκιο του οποίου ηγείται αφορά μόνο την Παιδεία. Δηλαδή, για πόσο καιρό ακόμη θα κοροϊδεύομαστε; Οι φιλότιμες προσπάθειες κάποιων λειτουργών των Πολιτιστικών Υπηρεσιών αποτελούν σήμερα αυτό που θα αποκαλούσαμε «Πολιτιστική Πολιτική» κι αυτό είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Κατά τον Κλεμανσώ «στην πολιτική, διαδέχεται κανείς ηλίθιους και αντικαθίσταται από ανίκανους». Η Κυβέρνηση Χριστόφια, παρά τα παχιά λόγια και τις προσδοκίες που αυτά δημιούργησαν, συμπληρώνει νομοτελειακά τον μακρύ, διαδοχικό κατάλογο των ονειροπαρμένων κυπριακών κυβερνήσεων που αντί για «τομές», «ιδέες», «οράματα», όταν ξύπνησαν έκαναν μια τρύπα στο νερό βολοδέρνοντας σε πεπατημένες οδούς. Αρκέστηκαν σε διαδικαστικές επιχορηγήσεις, σε τυπικότητες, σε στείρες επαναλήψεις και αγκομαχούσες -από τη γραφειοκρατία και την περισυλλογή (sic)- διεκπεραιώσεις.
Το 2011 μας αποχαιρετά σιγά- σιγά και δεν προχώρησε ούτε φέτος το θέμα της λειτουργίας της Ενιαίας Αρχής Πολιτισμού (ή Υφυπουργείου ή όπως αλλιώς θέλει ας λέγεται), καθώς πάλι έχουμε μείνει με την αίσθηση του «και από του χρόνου με υγεία», ενώ παραμένει η πικρή γεύση στο στόμα ότι, παρά τα χαριτωμένα, λίγα και ασταθή βηματάκια, το βρέφος πάλι δεν κατάφερε να περπατήσει. Κι ας έχει πατήσει από πέρσι τα 50.
Αν τολμάει αυτή η Κυβέρνηση ας κάνει έναν απολογισμό των πεπραγμένων στον τομέα του Πολιτισμού κι αν έχει το θάρρος και την αυτογνωσία ας παραδεχτεί ότι –αν μη τι άλλο- δεν έκανε τίποτε περισσότερο από τις προηγούμενες, παρά τα όσα έταζε και υποσχόταν, παρά τα όσα κατέκρινε με ευκολία από την άνετη και δροσερή πολυθρόνα της αντιπολίτευσης και παρά τα όσα οι πιο προοδευτικοί και θεωρητικά και πιο ευαίσθητοι πολίτες αυτής της χώρας προσδοκούσαν. Η απουσία οράματος, ιδεών, έμπνευσης και θέλησης για μια ουσιαστική αλλαγή έχει ποτίσει το δέρμα μας κι έχει γειώσει για τα καλά και τους πιο αισιόδοξους.
Δεν λέω ότι δεν έγινε τίποτε όλα αυτά τα χρόνια. Αναφέρομαι στην αίσθηση του μισοτελειωμένου, του ανεκπλήρωτου και του ανικανοποίητου που κυριαρχεί καθώς η πενταετία της διακυβέρνησης Χριστόφια διάγει τους τελευταίους της μήνες. Και το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι να μετράμε τις μέρες, τις εβδομάδες, τους μήνες μέχρι να μας αδειάσει τη γωνιά. Η στείρα πολιτική μας πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ελπίδες προκειμένου να γυρίσει ο τροχός και για τον Πολιτισμό. Δεν είναι πρόθυμο ούτε το πνεύμα, ούτε η σαρξ, ενώ όσοι ξερογλείφονται να μετοικήσουν στην οδό Προεδρικού Μεγάρου κάθε άλλο παρά μπορούν να εκπληρώσουν προσδοκίες και να… αποξηράνουν το τέλμα στο οποίο πλέει η πολιτιστική μας πραγματικότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου