Με βραχυκυκλώνει η διαπίστωση ότι όλα αυτά που ήθελα να αποφύγω και με οδήγησαν στον Πολιτισμό, βρίσκονται λίγο ή πολύ εκεί, μπροστά μου.
Θα ήθελα να πληροφορήσω το εντιμότατον αναγνωστικό κοινό πως έχοντας κλείσει 20 χρόνια στη δημοσιογραφία διαπιστώνω ότι δεν έχω αποφασίσει ακόμη ότι είναι το επάγγελμα που μου ταιριάζει. Σίγουρα, πόρρω απείχε από εκείνο που είχα στο μυαλό μου όταν δρασκέλιζα διστακτικά το κατώφλι ενός τοπικού τηλεοπτικού καναλιού στην Πάφο, τον Αύγουστο του ’98. Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες ώρες. Από την πρώτη κιόλας μέρα, ως μαθητευόμενος μάγος, πήρα το βάπτισμα του πυρός στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου της πόλης παρακολουθώντας στη ζούλα, με σχετική απάθεια μάλιστα, τον ανατόμο επί το έργον (θυμάσαι, Νικήτα;).
Δεν με πτόησε η συγκεκριμένη -αφυπνιστική όπως και να το κάνουμε- εμπειρία. Αντίθετα, εξέλαβα την ψύχραιμη αντίδρασή μου ως απόδειξη ότι κατείχα ένα από τα σημαντικότερα προσόντα που θεωρητικά είναι απαραίτητα για ένα δημοσιογράφο: γερό στομάχι. Έκτοτε, η ανθεκτικότητα του συγκεκριμένου ζωτικού οργάνου δοκιμάστηκε αμέτρητες φορές και με πολύ πιο σκληρό τρόπο. Και μπορώ με ασφάλεια να αποφανθώ ότι το σκόρσο που του βάζουν οι ζωντανοί είναι κατά πολύ βαναυσότερο.
Κάποτε έφτασα στον κρίσιμο κόμβο κι είχα την τύχη- που δεν είναι πάντοτε δεδομένη- να επιλέξω τον τομέα που προτιμώ. Καθοριστική στο ζύγι αποδείχτηκε η σκέψη με ποιους ζωντανούς -τουτέστιν ατελείς- ανθρώπους θα 'θελα να έχω πάρε- δώσε. Η δημοσιογραφία είναι και λίγο βρωμοδουλειά. Καταπιάνεσαι με την επικαιρότητα, που όταν δεν σε τραβά αυτή από τα μαλλιά την τραβάς εσύ. Τρίβεσαι καθημερινά με τη δυσλειτουργικότητα και τις παθογένειες του κρατικού μηχανισμού, τις προκλητικές στρεβλώσεις του συστήματος, την κοινωνική αδικία, την οικονομική ανισότητα, την πολιτική φαυλότητα, τα κουσούρια των νόμων, τις διακρίσεις, τον ατομοκεντρισμό, τα σκάνδαλα, τη ρεμούλα, τις κομματικές και καιροσκοπικές αντιλήψεις, τα βαθιά ριζωμένα στερεότυπα, τις ανελέητες συγκρούσεις συμφερόντων.
Είναι αδύνατον να τσαλαβουτάς στα ρυπαρά απόνερα της πολιτικής ζωής και να πηγαίνεις το βράδυ στο σπίτι με καθαρά μπατζάκια. Το χειρότερο είναι ότι βρίσκεσαι στη δεινή θέση να ασχολείσαι με τα στραβά άλλων επαγγελμάτων. Κυρίως αυτών που επηρεάζουν τις ζωές μας.
Πήδηξα, λοιπόν, στο τρένο του πολιτιστικού ρεπορτάζ με πλήρη συνείδηση και άκρατο ενθουσιασμό. Πιστεύοντας ότι τουλάχιστον ο τομέας αυτός, αν μη τι άλλο, είναι πιο ευχάριστος, εκλεπτυσμένος, παστρικός και κομψός. Γρήγορα διαπίστωσα ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι κι αν ήθελα να κάνω σωστά τη δουλειά μου θα έπρεπε να βάλω το λιθαράκι μου σ’ ένα ιδεατό ραφινάρισμα. Όσο ρομαντικό και γλυκανάλατο κι αν ακούγεται αυτό. Κι ότι αν ήθελα να είμαι χρήσιμος (σκέτο κι όχι χρήσιμος ηλίθιος) θα έπρεπε λίγο- πολύ να κάνω αυτό που μάλλον σιχαίνομαι. Αλλιώς, δεν θα ήμουν δημοσιογράφος. Είναι μια δυνητική, ουτοπική μάλλον, προσπάθεια συμβολής στη δημιουργία ενός κόσμου που δεν θα χρειάζεται κάποιον σαν εμένα να ξεψαχνίζει κουσούρια, παθογένειες και στρεβλώσεις.
Κάπως έτσι, λοιπόν, έμπλεξα με τον υποεκτιμημένο χώρο των παράλληλων εγωτισμών στην κουτσουρεμένη χώρα των παράλληλων μονολόγων. Αφιερώνοντας άπειρες ώρες από την ιδιωτική μου ζωή, χωρίς τύψεις, για κάτι που δεν έχω καταλήξει ότι ήταν ο ιδεώδης επαγγελματικός προσανατολισμός.
Με βραχυκυκλώνει η διαπίστωση ότι όλα αυτά που ήθελα να αποφύγω και με οδήγησαν στον Πολιτισμό, βρίσκονται λίγο ή πολύ εκεί, μπροστά μου. Οι καλλιτέχνες και οι εμπλεκόμενοι είναι κι αυτοί άνθρωποι σαν όλους τους άλλους, με τα ίδια ελαττώματα. Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι στον χώρο αυτό δεν υπάρχει μέτρο. Το πιο πικρό συμπέρασμα είναι ότι οι εμπλεκόμενοι αντί να εστιάζουν στην ουσία και την εξάλειψη των παθογενειών που τους ταλανίζουν, κοιτάζουν ο ένας πώς να βγάλει το μάτι του άλλου, με προφανή σκοπό να κυριαρχήσουν οι μονόφθαλμοι.
Δεν πρέπει όμως να παραπονιέμαι. Αν όλα ήταν ιδανικά, θεωρητικά εγώ σήμερα θα ήμουν άνεργος. Κι ενδεχομένως θα αναζητούσα ακόμη τη θέση και τη χρησιμότητά μου πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο.
Θα ήθελα να πληροφορήσω το εντιμότατον αναγνωστικό κοινό πως έχοντας κλείσει 20 χρόνια στη δημοσιογραφία διαπιστώνω ότι δεν έχω αποφασίσει ακόμη ότι είναι το επάγγελμα που μου ταιριάζει. Σίγουρα, πόρρω απείχε από εκείνο που είχα στο μυαλό μου όταν δρασκέλιζα διστακτικά το κατώφλι ενός τοπικού τηλεοπτικού καναλιού στην Πάφο, τον Αύγουστο του ’98. Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες ώρες. Από την πρώτη κιόλας μέρα, ως μαθητευόμενος μάγος, πήρα το βάπτισμα του πυρός στο νεκροτομείο του Γενικού Νοσοκομείου της πόλης παρακολουθώντας στη ζούλα, με σχετική απάθεια μάλιστα, τον ανατόμο επί το έργον (θυμάσαι, Νικήτα;).
Δεν με πτόησε η συγκεκριμένη -αφυπνιστική όπως και να το κάνουμε- εμπειρία. Αντίθετα, εξέλαβα την ψύχραιμη αντίδρασή μου ως απόδειξη ότι κατείχα ένα από τα σημαντικότερα προσόντα που θεωρητικά είναι απαραίτητα για ένα δημοσιογράφο: γερό στομάχι. Έκτοτε, η ανθεκτικότητα του συγκεκριμένου ζωτικού οργάνου δοκιμάστηκε αμέτρητες φορές και με πολύ πιο σκληρό τρόπο. Και μπορώ με ασφάλεια να αποφανθώ ότι το σκόρσο που του βάζουν οι ζωντανοί είναι κατά πολύ βαναυσότερο.
Κάποτε έφτασα στον κρίσιμο κόμβο κι είχα την τύχη- που δεν είναι πάντοτε δεδομένη- να επιλέξω τον τομέα που προτιμώ. Καθοριστική στο ζύγι αποδείχτηκε η σκέψη με ποιους ζωντανούς -τουτέστιν ατελείς- ανθρώπους θα 'θελα να έχω πάρε- δώσε. Η δημοσιογραφία είναι και λίγο βρωμοδουλειά. Καταπιάνεσαι με την επικαιρότητα, που όταν δεν σε τραβά αυτή από τα μαλλιά την τραβάς εσύ. Τρίβεσαι καθημερινά με τη δυσλειτουργικότητα και τις παθογένειες του κρατικού μηχανισμού, τις προκλητικές στρεβλώσεις του συστήματος, την κοινωνική αδικία, την οικονομική ανισότητα, την πολιτική φαυλότητα, τα κουσούρια των νόμων, τις διακρίσεις, τον ατομοκεντρισμό, τα σκάνδαλα, τη ρεμούλα, τις κομματικές και καιροσκοπικές αντιλήψεις, τα βαθιά ριζωμένα στερεότυπα, τις ανελέητες συγκρούσεις συμφερόντων.
Είναι αδύνατον να τσαλαβουτάς στα ρυπαρά απόνερα της πολιτικής ζωής και να πηγαίνεις το βράδυ στο σπίτι με καθαρά μπατζάκια. Το χειρότερο είναι ότι βρίσκεσαι στη δεινή θέση να ασχολείσαι με τα στραβά άλλων επαγγελμάτων. Κυρίως αυτών που επηρεάζουν τις ζωές μας.
Πήδηξα, λοιπόν, στο τρένο του πολιτιστικού ρεπορτάζ με πλήρη συνείδηση και άκρατο ενθουσιασμό. Πιστεύοντας ότι τουλάχιστον ο τομέας αυτός, αν μη τι άλλο, είναι πιο ευχάριστος, εκλεπτυσμένος, παστρικός και κομψός. Γρήγορα διαπίστωσα ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι κι αν ήθελα να κάνω σωστά τη δουλειά μου θα έπρεπε να βάλω το λιθαράκι μου σ’ ένα ιδεατό ραφινάρισμα. Όσο ρομαντικό και γλυκανάλατο κι αν ακούγεται αυτό. Κι ότι αν ήθελα να είμαι χρήσιμος (σκέτο κι όχι χρήσιμος ηλίθιος) θα έπρεπε λίγο- πολύ να κάνω αυτό που μάλλον σιχαίνομαι. Αλλιώς, δεν θα ήμουν δημοσιογράφος. Είναι μια δυνητική, ουτοπική μάλλον, προσπάθεια συμβολής στη δημιουργία ενός κόσμου που δεν θα χρειάζεται κάποιον σαν εμένα να ξεψαχνίζει κουσούρια, παθογένειες και στρεβλώσεις.
Κάπως έτσι, λοιπόν, έμπλεξα με τον υποεκτιμημένο χώρο των παράλληλων εγωτισμών στην κουτσουρεμένη χώρα των παράλληλων μονολόγων. Αφιερώνοντας άπειρες ώρες από την ιδιωτική μου ζωή, χωρίς τύψεις, για κάτι που δεν έχω καταλήξει ότι ήταν ο ιδεώδης επαγγελματικός προσανατολισμός.
Με βραχυκυκλώνει η διαπίστωση ότι όλα αυτά που ήθελα να αποφύγω και με οδήγησαν στον Πολιτισμό, βρίσκονται λίγο ή πολύ εκεί, μπροστά μου. Οι καλλιτέχνες και οι εμπλεκόμενοι είναι κι αυτοί άνθρωποι σαν όλους τους άλλους, με τα ίδια ελαττώματα. Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι στον χώρο αυτό δεν υπάρχει μέτρο. Το πιο πικρό συμπέρασμα είναι ότι οι εμπλεκόμενοι αντί να εστιάζουν στην ουσία και την εξάλειψη των παθογενειών που τους ταλανίζουν, κοιτάζουν ο ένας πώς να βγάλει το μάτι του άλλου, με προφανή σκοπό να κυριαρχήσουν οι μονόφθαλμοι.
Δεν πρέπει όμως να παραπονιέμαι. Αν όλα ήταν ιδανικά, θεωρητικά εγώ σήμερα θα ήμουν άνεργος. Κι ενδεχομένως θα αναζητούσα ακόμη τη θέση και τη χρησιμότητά μου πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου