H πολιτιστική διαχείριση δεν παραμένει απλώς στον ίδιο παρονομαστή, αλλά ο παρονομαστής αυτός δεν είναι διάφορος του μηδενός.
Από τα μαθηματικά γνωρίζουμε ότι η διαίρεση με το μηδέν απαγορεύεται. Δεν γίνεται ο παρονομαστής να είναι μηδενικός, είναι κανόνας. Εκεί, όμως, που τελειώνουν τα μαθηματικά και η λογική αρχίζει η κυπριακή πραγματικότητα. Και στην πραγματικότητα αυτή το ζήτημα της πολιτιστικής διαχείρισης και των κατεστημένων νοοτροπιών που την αφορούν, δεν παραμένει απλώς στον ίδιο παρονομαστή αλλά ο παρονομαστής αυτός δεν είναι διάφορος του μηδενός. Στον αριθμητή, βεβαίως, κάθε αλαλάζον κύμβαλο μπορεί αφειδώς να βάζει όποιον αριθμό θέλει, για να κάνει το κομμάτι του και να το παίζει πληθωρικός, αλλά και για να προκαλεί τον απαραίτητο τζερτζελέ που απαιτεί το κακορετουσαρισμένο προσωπείο του ανήσυχου και εμπνευσμένου πολιτικού ανδρός.
Προσωπικά, διόλου δεν με εξέπληξε η φήμη ότι ο νέος Πρόεδρος της Βουλής, «ζαχαρώνει» το στοιχειωμένο Δημοτικό Θέατρο της πρωτεύουσας για να εμπλουτίσει τις εγκαταστάσεις της Βουλής. Κι αυτό δεν έχει να κάνει καν με το πολιτικό ανάστημα του συγκεκριμένου και τη διαχρονικά συνεπή και σταθμισμένη αναισθησία του γύρω από ζητήματα που άπτονται του Πολιτισμού. Η ιδέα αυτή, βλέπετε, έβρισκε και εξακολουθεί να βρίσκει ευήκοα ώτα εντός του Σώματος και όχι μόνο. Και, βεβαίως, είναι ενδεικτική των κατεστημένων νοοτροπιών που λέγαμε.
Μάλιστα, εδώ που φτάσαμε, επιτρέψτε μου να κάνω μερικές ακόμη εισηγήσεις. Καταρχήν, να εγκαταλειφθεί άμεσα η ιδέα της ανέγερσης νέου Αρχαιολογικού Μουσείου. Πολύ μάς είναι κι αυτό που ήδη έχουμε. Τα χρήματα κι ο χώρος, και με προέκταση άμα λάχει, να αξιοποιηθούν για κάτι πιο μεγαλεπήβολο και ταιριαστό στην ιδιοσυγκρασία μας. Ας χτιστεί εκεί ένα νέο πολυτελές κτήριο για την κυπριακή Βουλή να πουλήσουμε και μούρη στους εταίρους μας από την Ευρώπη, όταν επισκέπτονται τη χώρα μας. Ή ακόμη καλύτερα, να φτιάξουμε εκεί για νέο Προεδρικό ένα σαράι σαν αυτό που έφτιαξε ο Ερντογάν, να σκάσουνε οι οχτροί μας.
Επίσης, η ολομέλεια θα μπορούσε να μεταφερθεί στο νέο κτήριο του ΘΟΚ (που χτίστηκε μετά από προσπάθειες πολλών δεκαετιών κι αν καθυστερούσε λίγο ακόμη θα το είχε φάει κι αυτό ο σκόρος σε κανένα συρτάρι). Γιατί να το χαραμίζουμε για θεατρικές παραστάσεις κι άλλες τέτοιες αηδίες; Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και ως ένα πολύ ωραίο συνεδριακό κέντρο να έχουν και τα φουκαριάρικα τα κόμματα ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους όταν κάνουν τα πανηγυρικά τους συνέδρια. Τόσα έχουν προσφέρει σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο, δεν το αξίζουν;
Ανάλογα πρέπει να αξιοποιηθούν τα Δημοτικά Θέατρα Στροβόλου και Λατσιών ή στη Λεμεσό το ανακαινισμένο Παττίχειο και το Ριάλτο και στην Πάφο το υπό ανακαίνιση Μαρκίδειο, το οποίο ούτως ή άλλως οριακά θα προλάβει να φιλοξενήσει μερικές από τις εκδηλώσεις της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Οι τοπικές επιτροπές έχουν ανάγκες, λέμε. Ας τα κάνουν έστω αίθουσες τόμπολας ή καζίνο να γνωρίσουν δόξες στην προσέλευση και να διαβεί και κανένας νορμάλ άνθρωπος κι όχι μόνο τα ψώνια, οι εκκεντρικοί κι οι «ευαίσθητοι» που συχνάζουν στις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αυτοί καιρός είναι να αλλάξουν χώρα.
Για την πρωτεύουσα, το Θέατρο Παλλάς, αυτό το μικρό πρώην τσοντάδικο, φτάνει και περισσεύει για τις ανάγκες μας. Που μου ήθελαν και Μέγαρα Πολιτισμού οι ψευτοκουλτουριάρηδες! Δεν μας αξίζει ένα τέτοιο έργο, σύμφωνα με τους όψιμους περισυλλογιστές γιατί είμαστε αχρείοι και παρακατιανοί και πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Ούτε καν ένα ανακαινισμένο Δημοτικό Θέατρο δεν μας αξίζει κι ας ξορκιστούν πάραυτα όλες οι ιδέες περί δημιουργίας «Σπιτιού του Πολιτισμού» ή περί μεταστέγασης της Κυπριακής Βιβλιοθήκης.
Τώρα που το σκέφτομαι, η πιο ουσιαστική αξιοποίηση του μισογκρεμισμένου Δημοτικού Μεγάρου προς όφελος του Πολιτισμού θα ήταν να μείνει ως έχει χωρίς να μετακινηθεί ούτε πέτρα. Να διατηρηθεί σαν μια μνημειακών διαστάσεων εικαστική εγκατάσταση στο χώρο, ένα μνημείο αθλιότητας και τσαπατσουλιάς ενδεικτικό του Πολιτισμού που αντιπροσωπεύουμε. Για να το βλέπουν οι επόμενες γενιές και να μας μνημονεύουν ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου