Ο κύκλος των χαμένων εκποιητών

Το νομοσχέδιο εκποιήσεων ακινήτων αναμένεται να περάσει φουριόζικα από τη Βουλή και τότε θα αρχίσει πραγματικά η κρίση.

Για ακόμη έναν Αύγουστο, το τραγούδι στην Κύπρο είναι λυπητερό, μεμιάς θαρρείς κι απ’ την καρδιά μας ξέκοψε. Αρχίζω να πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλα τα κακά εδώ συμβαίνουν κατά τη «slow news season», που λένε κι οι Αμερικανοί, ίσως γιατί αυτή την εποχή χαλαρώνουν οι αντιστάσεις μας, είμαστε πιο ράθυμοι και πού να τρέχεις τώρα μέσα στη ζέστη να αντιστέκεσαι ή να αντιδράς.

Βρίσκω πολύ ταιριαστό ένα άλλο παρατσούκλι για την περίοδο αυτή που χρησιμοποιούν πολλοί Ευρωπαίοι: «Εποχή του αγγουριού». Παραπέμπει ανατριχιαστικά στο αγγούρι που ετοιμαζόμαστε να φάμε και να ζοριστούμε –με το συμπάθειο- τους επόμενους μήνες, όπου προβλέπεται να ζήσουμε έναν μικρό αναίμακτο Αττίλα, με χιλιάδες νοικοκυραίους να παραδίδουν νικημένοι τα κλειδιά των σπιτιών τους.

Με το πιστόλι στον κρόταφο; Με υπόρρητες απειλές και πιέσεις; Με επιδεικτικό κούνημα της 6ης δόσης στα μούτρα του εθισμένου χρεομανούς; Με περήφανα «όχι» που θα γίνουν συγκαταβατικά «ναι» εν μια νυκτί; Το νομοσχέδιο εκποιήσεων ακινήτων αναμένεται να περάσει φουριόζικα από τη Βουλή και τότε θα αρχίσει πραγματικά η κρίση. Διότι πλέον δεν θα μιλούμε γενικά και αόριστα και με ποιητική διάθεση για βεβαιότητες που διαψεύδονται και προσδοκίες που κουρελιάζονται. Θα μιλάμε πλέον για σοβαρή αναστάτωση ανθρωπιστικής φύσης. Το τσουνάμι μιας κτηνώδους οικονομικής βίας σκάει πάνω μας και θα εντείνεται διαρκώς.

Αυτός ο ωμός οικονομικός εκβιασμός στόχο έχει φυσικά να γεμίσει τα θησαυροφυλάκια των «ευαγών» χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για να λαδώσει και το αντεράκι της ταλαίπωρης κυπριακής οικονομίας. Γι’ αυτό κόπτονται άλλωστε οι άγιοι αυτοί άνθρωποι, οι δανειστές μας και οι εκφραστές του σύγχρονου παγκόσμιου μεταδημοκρατικού και μετακαπιταλιστικού συστήματος.

Στην «εξυγιαντική» αυτή πορεία, πρέπει να κόψουμε δρόμο μέσα από τη ζούγκλα μιας ανθρωπιστικής κρίσης, με βαριές συνέπειες κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού περιεχομένου σε βάθος δεκαετιών.

Μ’ ένα χαρτί στο χέρι, κάποιος υπάλληλος ή ο εκπρόσωπος κάποιου ξένου ιδιοκτήτη θα μας δείχνει βλοσυρά την πόρτα εξόδου στο ίδιό μας το σπίτι. Το «ευχαριστώ» για την υπομονή και το κουράγιο μας όλα αυτά τα χρόνια, τις ανακεφαλαιοποιήσεις πάνω στη ράχη μας, θα είναι το βίαιο και μεθοδικό ξάφρισμα της κατοικίας μας. Με «φιλάνθρωπα» αισθήματα.

Όμως, το να δρασκελίσει κανείς αντίστροφα το κατώφλι του χώρου τον οποίο ψυχοκοινωνικοί παράγοντες τον έκαναν να αισθάνεται «δικό του», δεν θα είναι μια εντελώς αναίμακτη διαδικασία. Ειδικότερα, όταν ο ασυνεπής δανειολήπτης θυμηθεί ότι κλήθηκε μαζί με όλους τους άλλους να βάλει ένα χεράκι για να βγάλει το κάρο των τραπεζών από τον βούρκο της χρεοκοπίας. Όταν αναλογιστεί ότι οι λόγοι που τον οδήγησαν στην «ασυνέπεια» αθροίστηκαν κατά την εποχή που άρχισε να μετράει τα ψιλά στην τσέπη του και ο μήνας άρχισε να… μεγαλώνει γεωμετρικά σε σχέση με τον μισθό του, ή την εποχή που η ανεργία τού βρόντηξε την πόρτα, δεν μπορεί, θα αντιδράσει.

Η νοητική εγρήγορση και η συναισθηματική φόρτιση μιας άμεσης κρίσης έχουν ανυπολόγιστες συνέπειες. Θα μας περάσει από το μυαλό η σκέψη «όχι διάολε, δεν τα φάγαμε μαζί. Δεν φταίω εγώ που φαλίρισαν, φταίνε αυτοί που φαλίρισα εγώ». Και τότε θα υποχωρήσει ελαφρώς ο ακραίος οπορτουνιστικός ιδιωτικισμός που έχει ποτίσει τα κύτταρά μας. Το κεφάλι μας θα ξεπροβάλλει αμήχανα για λίγο από το καβούκι της αδράνειας και της παραίτησης και θα σφίξουμε το χέρι με τους ομοιοπαθείς στον ευκαιριακό αγώνα για όσα μας καίνε.

Και ο ήλιος θα είναι βέβαιος για τον κόσμο.