Ρητορικές ερωτήσεις

Είναι εύκολο να ζει κανείς στην Κύπρο του 2014;

Σε ποιο βαθμό είναι ο Πολιτισμός κρατικοδίαιτος; Και σε ποιο βαθμό είναι το Κράτος… πολιτιστικοδίαιτο; Δεν αξιοποιεί την ευεργετική δυναμική του Πολιτισμού προς όφελός της; Μετριέται αυτό; Θα έχει ποτέ αυτή η χώρα τη σοφία και τη δυνατότητα να αξιοποιήσει και να συντονίσει τις δημιουργικές της δυνάμεις; Είναι ανθρωπίνως δυνατόν να προγνώσουμε τι μας ξημερώνει; Σε ποιο βαθμό οι αντιλήψεις, οι κρίσεις και οι αποφάσεις μας είναι δικές μας και δεν μας τις έχουν υποβάλει;

Θα κάνουμε ποτέ ουσιαστική αυτοκριτική; Πραγματικά έχουμε αλλάξει; Στ’ αλήθεια απαξιώνουμε πια τη μόστρα, τη βιτρίνα κι έχουμε γυρίσει την πλάτη στην πλεονεξία; Έμοιαζε ο «Αρμαγεδδών» της περασμένης άνοιξης μ’ ένα γερό χαστούκι, ένα ισχυρό κούνημα από τους ώμους, ένα εκκωφαντικό σάλπισμα για αλλαγή στη νοοτροπία μας; Κι αν ναι, ήρθε πια τόσο γρήγορα και εύκολα;

Μήπως προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας, έπειτα τους άλλους και κατά προέκταση μια ανώτερη- αόρατη δύναμη εκεί ψηλά ότι το πήραμε το μάθημά μας για να μπορούμε να ουρλιάξουμε με πάθος «δώσε μας τώρα πίσω τη ζαχαρένια μας»; Μήπως έχει περισσότερο τη μορφή αυτομαστιγώματος, ένα είδος εξιλέωσης που δοκιμάζουμε μήπως κάποιος μας λυπηθεί και μας επιστρέψει πίσω την απατηλή και κούφια ευδαιμονία μας;

Μήπως θα αλλάζαμε χωρίς δεύτερη σκέψη αυτή τη «στροφή στο ουσιώδες, το γνήσιο και το ποιοτικό» με την επαγγελία μιας επιστροφής στο προ δεκαετίας κοινωνικοοικονομικό μας στάτους; Δεν περνά από το μυαλό όλων μας ως μοναδική σωτηρία η αξιοποίηση των κοιτασμάτων της Κυπριακής ΑΟΖ; Λίγοι είναι αυτοί που έχουν φανταστεί τον εαυτό τους εκατομμυριούχο χωρίς να κουνήσει δαχτυλάκι, που δεν ορέγονται το εύκολο χρήμα και δεν αισθάνονται λιγάκι σαν τσιφλίκι τους τις «πλουτοπαραγωγικές» πηγές; Πολλοί από αυτούς θα πλουτίσουν στ’ αλήθεια από αυτή την ιστορία;

Είναι εύκολο να ζει κανείς στην Κύπρο του 2014; Έχει η κοινωνία αυτή δημιουργήσει τις κατάλληλες αντιστάσεις για αποδοχή της νέας πραγματικότητας; Λίγοι είναι αυτοί ανάμεσά μας που είχαν συνηθίσει πια να τα έχουν όλα έτοιμα και στρωτά και δεν περνάει καν από το μυαλό τους –ούτε τώρα- ότι αργά ή γρήγορα θα τους ζητηθεί ν’ αρχίσουν να κουνούν το δαχτυλάκι τους –κι έπεται συνέχεια;

Δηλαδή όσα δεν κατάφεραν επί δεκαετίες διανοητές, θεωρητικοί, ρομαντικοί, ρήτορες και προφήτες, το κατάφεραν τραπεζίτες, λωποδύτες και τραπεζίτες- λωποδύτες; Αρκούσε δηλαδή να βάλει κάποιος το δόλιο χέρι του στην τσέπη μας και να το εγκαταστήσει μόνιμα εκεί αγκιστρωμένο σφιχτά; Αυτό έμελλε να είναι το ηθικό μας ξυπνητήρι; Εκεί έχει φτάσει η κατάντια μας; Δεν ντρεπόμαστε να το παραδεχτούμε; Μήπως και η αλλαγή νοοτροπίας που ευαγγελιζόμαστε είναι κι αυτή εξ ανάγκης;

Γιατί δεν πάμε όλοι στο διάολο;