Μια στήλη που της αρέσουν οι συγκρίσεις

Ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει πάψει ούτε μια μέρα από τότε που διορίστηκε να υποτιμά με τις πράξεις και τις διαθέσεις του τη λέξη που σύστησε στην ελληνική γλώσσα ο Αδαμάντιος Κοραής το 1804.

Τη στήλη αυτή έχω αρχίσει να δυσκολεύομαι να την ελέγχω. Έχει σχεδόν αποκτήσει δική της ψυχή και όνειρό της όταν μεγαλώσει είναι να μπορεί να λειτουργεί και ανεξάρτητα από τον υπογράφοντα – όσο είναι αυτό δυνατόν. Κι έχει μια σχεδόν συμπλεγματική αδυναμία στις συγκρίσεις και τα παιχνίδια με τους αριθμούς. Ιντριγκάρεται πολύ, ρε παιδάκι μου, όταν διαπιστώνει κραυγαλέα κρούσματα υστέρησης στη χώρα όπου εδρεύει η εφημερίδα στην οποία δημοσιεύεται. Εν προκειμένω δεν μπορεί με τίποτα να κρύψει το κόμπλεξ κατωτερότητας από το οποίο πάσχει και την τάση να αναζητεί πατήματα που να επιβεβαιώνουν τα μεγάλα κουσούρια αυτής της ταλαίπωρης, μικρής και φτωχής –πλην τίμιας- χώρας στο ανατολικονοτιότερο άκρο της Γηραιάς Ηπείρου.

Στη χώρα αυτή, το χαρτοφυλάκιο του Πολιτισμού υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας και αντιμετωπίζεται σαν το λιγότερο σημαντικό καρπούζι που αφέθηκε να πέσει για να σωθεί το άλλο, που θεωρείται μείζονος εθνικής και ψηφοθηρικής σημασίας. Ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει πάψει ούτε μια μέρα από τότε που διορίστηκε να υποτιμά με τις πράξεις και τις διαθέσεις του τη λέξη που σύστησε στην ελληνική γλώσσα ο Αδαμάντιος Κοραής το 1804, η έννοια της οποίας ωστόσο, χάνεται στα βάθη των αιώνων και είναι η πλέον ουσιώδης απ’ όσα καταπιάνεται ένα κράτος που θέλει να λέγεται σοβαρό.

Ο Κυριάκος Κενεβέζος, λοιπόν, «γιόρτασε» τους οκτώ μήνες στο τιμόνι του ΥΠΠ κάνοντας μια αναδρομή στο κυβερνητικό έργο που έχει επιτελεστεί. Από τις περίπου 5800 λέξεις της ομιλίας του στο κεφάλαιο «Πολιτισμός» ξόδεψε 569, δηλαδή λιγότερο από το 10% κι αυτό θα έπρεπε να μας ικανοποιεί αν σκεφτεί κανείς ότι το κομμάτι που αναλογεί στον Πολιτισμό από τον συνολικό προϋπολογισμό του υπουργείου του μετά βίας ξεπερνά το 1,5% –όχι για πολύ ακόμη. Επαναλαμβάνω: όχι του κρατικού προϋπολογισμού. Tου υπουργείου του. Κι αυτό βέβαια είναι το μικρότερο πρόβλημα καθώς δεν είναι λίγοι οι κοντόφθαλμοι και αγνώμονες συμπολίτες μας που θεωρούν κάθε σεντ που επενδύεται στον Πολιτισμό «πεταμένα λεφτά». Ειδικά, λέει το τροπάρι, «εν μέσω κρίσης».

Το Μέγαρο Πολιτισμού θάφτηκε στη λάσπη, τον μετεωρισμό, την αμηχανία και την αδυναμία μας να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία του, πέραν του κοινότοπου «χώρου συνάθροισης μεγαλομανών και ψώνιων» και η οικονομική κρίση έκατσε σαν βούτυρο στο ψωμί των πολέμιών του, που πλέον έφτασαν να προτάσσουν το επιχείρημα «και δωρεάν να μας το φτιάξουν, τα λειτουργικά έξοδα είναι δυσβάσταχτα» τρίβοντας χαιρέκακα τα χέρια τους. 

Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για ένα έργο που ήταν προγραμματισμένο να παραλάβουμε πριν από την έναρξη της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ προκειμένου να τονιστεί και η ευρωπαϊκή συμβολή μέσω των Διαρθρωτικών Ταμείων και να αξιοποιηθεί το κτήριο για διάφορες εκδηλώσεις που θα μας επέτρεπαν να παριστάνουμε την κανονική χώρα. Αρκετούς μήνες μετά το πέρας της εξάμηνης Κυπριακής Προεδρίας το έργο όχι μόνο δεν έχει ακόμη αρχίσει αλλά βρίσκεται μια ανάσα από το να μπει οριστικά στο συρτάρι. Τα περί αναβολής και βάση να έχουν δεν μπορεί παρά να συνεπάγονται καίρια καθυστέρηση και στέρηση ενός έργου που θα μπορούσε να θέσει σε νέα πορεία τα πολιτιστικά μας πράγματα.

Η αξιοποίηση των Διαρθρωτικών Ταμείων προς όφελος του τομέα του πολιτισμού είναι ένα πονεμένο ζήτημα. Στον αντίποδα από εμάς ο μεγαλύτερος δικαιούχος των Διαρθρωτικών Ταμείων κατά την περίοδο χρηματοδότησης 2007-2013, η Πολωνία, κατάφερε να εξασφαλίσει και να επενδύσει ένα δισεκατομμύριο ευρώ για τον πολιτισμό, σχεδόν το 1/6 του συνόλου των κονδυλίων που επενδύθηκαν στον Πολιτισμό από τα Διαρθρωτικά Ταμεία της ΕΕ.

Εντάξει, η αναφορά αυτή είναι άσχετη και άδικη, οι διαφορές σε πολιτικό και γεωγραφικό επίπεδο ανάμεσα στις δύο χώρες –που εντάχθηκαν παρέα στην ΕΕ- είναι χαώδεις. Ας μας αφήσουν όμως λίγο να αναλογιστούμε την αντίστοιχη δική μας αξιοποίηση για να μας πιάσει λίγη μελαγχολία –έως και πονοκέφαλος.