Άκουσον μεν, πάταξον δε

Καλά, τι νόμιζαν δηλαδή  ότι κάνουν οι Χρυσαυγίτες; Ότι μοιράζουν λουλούδια και φιλιά σε δρόμους και πλατείες; 

Το πιο ηχηρό χαστούκι ήταν αυτό της 6^ης Μαΐου. Έπιασε «γεμάτα» το μάγουλο και είδαμε τον ουρανό σφοντύλι. Αυτό, στα ροδαλά μαγουλάκια της Κανέλλη, έμοιαζε με χάδι, παρόλο που η συμπεριφορά του εκπροσώπου τύπου της ρατσιστικής συμμορίας έκανε πολλούς να ανατριχιάσουν. Και γιατί παρακαλώ; Δεν ήταν δα και τόσο βίαιη. Ο συγκεκριμένος «βουλευτής για μια μέρα» της ΧΑ δεν έχει κρύψει ποτέ το ενδιαφέρον του (sic) για τις πολεμικές τέχνες και την αγάπη του για το στρατό και θα έπρεπε κανείς να συνυπολογίσει τι θα ΜΠΟΡΟΥΣΕ να κάνει σε όποιον έπιανε στα χέρια του.

Συγνώμη, αλλά το σοκ και το δέος που ένιωσαν κάποιοι παίρνοντας live μια μικρή γεύση και διαπιστώνοντας για τι είδους ανθρώπων τελικά μιλάμε, είναι κομματάκι υποκριτικό. Καλά, και τι νόμιζαν δηλαδή ότι κάνουν οι κρανιοφόροι, κουκουλοφόροι, ροπαλοφόροι, σημαιοφόροι ενεργοί «ακτιβιστές» του «λαϊκού συνδέσμου», όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι νταβατζήδες μιας φοβισμένης κι από τη σκιά της κοινωνίας; Ότι μοιράζουν λουλούδια και φιλιά σε δρόμους και πλατείες, εκλιπαρώντας ευγενικά τους μετανάστες, ή κάθε είδους διαφορετικούς ανθρώπους, να αδειάσουν τη γωνιά;

Εδώ κι ένα μήνα που οι άνθρωποι αυτοί -που έχουν κάνει τον Καρατζαφέρη να μοιάζει με μετριοπαθές «γατάκι» της πολιτικής- και η ανατριχιαστικά αυξανόμενη δυναμική τους έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας, παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και μια σχεδόν παιδική περιέργεια τις δημόσιες κινήσεις και τοποθετήσεις τους. Συνεχώς, όταν ακούμε  και βλέπουμε κάποιον από αυτούς να ξεδιπλώνει τα «τρανταχτά» του επιχειρήματα, δημιουργείται μια γενικότερη ατμόσφαιρα- εντύπωση ότι έχουμε να κάνουμε μ' ένα αιμοβόρο τέρας το οποίο μας κάνει τη χάρη και συγκρατιέται κάτω από το προσωπείο της πολιτικής ορθότητας, νιώθωντας κι ένα είδος ευγνωμοσύνης που δεν πλακώνει τους συνομιλητές του στα κλωτσομπουνίδια με την πρώτη νύξη. Κάτι, δηλαδή, σαν το «σύνδρομο της Στοκχόλμης».

Όπου, λοιπόν, δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος. Όπου τα επιχειρήματα στερεύουν, αρχίζουν τα μπουγελώματα και οι σφαλιάρες. Αυτό είναι μια συμπεριφορά που ξενίζει απ’ όποιον κι αν προέρχεται. Εδώ είχε ξενίσει τις προάλλες ο έντονος διαπληκτισμός μεταξύ Πέτρου Τατσόπουλου και Στέλιου Σταυρίδη σε τηλεοπτική εκπομπή, παρόλο που οι δυο τους –ειδικά ο πρώτος- αρκέστηκαν στους ακραίους χαρακτηρισμούς και το αγριεμένο ύφος.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ούτε το «ατυχές περιστατικό» της Πέμπτης, που «απολαύσαμε» όλοι χάρη στην τηλεόραση και το παντοδύναμο διαδίκτυο, δεν είναι σε θέση να ταρακουνήσει το κολλημένο μυαλό μιας συνεχώς αυξανόμενης μάζας Ελλήνων πολιτών. Όσοι τρίβουν τα χέρια τους από το περιστατικό, προσδοκώντας σε σημαντικό πολιτικό κόστος για τη Χρυσή Αυγή, πλανώνται πλάνη οικτράν. Ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων είναι της άποψης «ν’ αγιάσει το χέρι του» ή «τον προκάλεσαν πρώτα οι δύο ερειστικές παλιοκομμουνίστριες», ενώ πολλοί Έλληνες, τρεκλισμένοι από τις καθημερινές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές «σφαλιάρες», ακόμη και άνθρωποι που ΔΕΝ ψηφίζουν ΧΑ, χαμογέλασαν κάτω από τα μουστάκια τους στην ιδέα ότι βρέθηκε κάποιος να περιλάβει στις ξεγυρισμένες αυτούς που στη συνείδησή του έχουν «τσουβαλιαστεί» ως υπεύθυνοι για την κατάντια του. 

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ζαλάδας, δεν αποκλείεται οι διάσημες πλέον σφαλιάρες του «λεβέντη» στις εκπροσώπους του ασθενούς φύλου (λέμε τώρα) να ενισχύσουν τη συσπείρωση της Χρυσής Αυγής.

Η αποτυχία των -ενοχλητικά απαθών όταν η «μπάλα» καίει- εκφραστών του πολιτικού mainstream έπαιξε το δικό της ρόλο στα αίτια της ανόδου του νοσηρού φαινομένου. Εμείς, οι «συνδυασμένες δυνάμεις των ΜΜΕ και των πολιτικών σε Ελλάδα και Κύπρο», οι δημοσιογράφοι- «εκφραστές του κατεστημένου» κ.λπ. κ.λπ. θα συνεχίσουμε το «κυνήγι μαγισσών» και την «εμετική μας προπαγάνδα», σε μια προσπάθεια να υπερασπιστούμε ό,τι τέλος πάντως έχει μείνει όρθιο στην κοινωνία μας.

Δεν είναι πολλά, αλλά είναι στοιχειώδη. Ο νεοναζισμός και ο ακραίος εθνικισμός δεν είναι η απάντηση στο πρόβλημα. Είναι ένα μόρφωμα, ανήκει στις επικίνδυνες παρενέργειες του προβλήματος, χαίνει σαν μολυσμένο αίμα από την πληγή που πυορροεί. Και το ζήτημα είναι να βρεθούν και να εφαρμοστούν οι πολιτικοί και πολιτισμένοι μέθοδοι θεραπείας.