Τον καράφλα κι αν κουρέψεις το ψαλίδι σου χαλάς

Ακόμη κι οι πιο ήπιες και βατές προεκλογικές εξαγγελίες για τον Πολιτισμό, που σχεδόν κινούνται στη σφαίρα του αυτονόητου, αποδεικνύονται τζούφιες και ανεκπλήρωτες.

Ο σπουδαίος και ανεπανάληπτος Μαρξ, σε μια αποστροφή του λόγου του, μοιράστηκε με την ανθρωπότητα ένα απόσταγμα διαχρονικής σοφίας: «Το μυστικό στη ζωή είναι η εντιμότητα και η ειλικρίνεια: Αν μπορείς να το προσποιηθείς αυτό, τα κατάφερες». Μην τσιμπάτε καλοθελητές, στον Γκράουτσο Μαρξ αναφέρομαι, ο οποίος ωστόσο με τον αφορισμό του αυτόν καταφέρνει να τσουβαλιάσει κι ένα τσούρμο ταγούς και πολιτευτές που έχουμε όλοι υπόψη.

Κάπως έτσι είχε καταφέρει να «σκλαβώσει» το ακροατήριο ο Νίκος Αναστασιάδης όταν –όντας υποψήφιος ΠτΔ ακόμη- συναντήθηκε με ανθρώπους του Πολιτισμού. Παρά το γεγονός ότι ποτέ στο παρελθόν δεν έπεισε –ούτε ήθελε να πείσει- κανέναν ότι ο Πολιτισμός είναι το φόρτε του, ο καπάτσος και πολύπειρος πολιτικός κατόρθωσε να μετατρέψει μια προεκλογική εκδήλωση ρουτίνας σε παραζάλη προσδοκιών. Και μάλιστα όντας περικυκλωμένος από ανθρώπους που υποτίθεται ότι είναι και λίγο καλλιεργημένοι, υποψιασμένοι και φύσει καχύποπτοι με την εξουσία.

Το τρικ που χρησιμοποίησε τότε –και συγχαρητήρια στον επικοινωνιολόγο του- ήταν να μη δώσει την εντύπωση ότι θέλει να κάνει τον ειδήμονα επί του θέματος, ανυψώνοντας τους παριστάμενους και τους ομοίους τους σε… μοναδική ελπίδα για πνευματική και διανοητική ανάταση του πολύπαθου λαού. Έταξε, ωστόσο, ότι κρατώντας γερά στα χέρια του τα γκέμια της ατίθασης εξουσίας θα συνέβαλε (και) στη θεσμική- διοικητική ανασυγκρότηση του τομέα και κατόπιν θα εγκαινίαζε κι ένα μεγάλο έργο πολιτιστικής υποδομής, όπως έκαναν λίγο- πολύ όλοι οι προκάτοχοί του και θα ξεμπέρδευε.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη κι αυτές οι ήπιες και βατές υποσχέσεις, που σχεδόν κινούνται στη σφαίρα του αυτονόητου, αποδεικνύονται τζούφιες και ανεκπλήρωτες. Για παράδειγμα, παρά τη σοβαρή και πολύχρονη προεργασία, δεν έχει γίνει ούτε ένα τόσο δα βηματάκι στο ζήτημα της αυτονόμησης του Πολιτισμού, που εδώ και χρόνια έχει παγώσει. 

Ο ίδιος ο Αναστασιάδης είχε ιεραρχήσει ως βασική προτεραιότητα την άμεση ίδρυση Υφυπουργείου Πολιτισμού. Χαίρω πολύ. Η ανάγκη ίδρυσης ενός ανεξάρτητου φορέα που θα ασκεί πολιτιστική πολιτική έχει διαπιστωθεί εδώ και χρόνια. Και παρότι το περιβάλλον του Προεδρικού άφησε από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες να κυκλοφορούν οι φήμες για άμεση δημιουργία Υφυπουργείου Πολιτισμού, όπως κι άλλων Υφυπουργείων, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας αύξησης της λειτουργικότητας της διακυβέρνησης, μείναμε όλη με την όρεξη. Η γενναία αναδίπλωση μετά το σοκ του Μαρτίου μοιάζει –επιτρέψτε μας να πιστεύουμε- μ’ ένα εύκολο πρόσχημα για να μην κινηθεί φύλλο. Και πλέον ούτε καν οι αμφιβόλου υπόστασης φήμες που εκπορεύονται κατά καιρούς από το κτήριο του πάλαι ποτέ Κυβερνείου δεν περιλαμβάνουν το Υφυπουργείο Πολιτισμού. Ένα το κρατούμενο.

Την ίδια στιγμή το μεγαλόπνοο έργο του Μεγάρου Πολιτισμού θάβεται μεθοδικά και σε λίγο θα αποτελεί μόνο μια ανάμνηση. Πώς σκοπεύει λοιπόν ο καπάτσος Πρόεδρος να κάνει το κομμάτι του και στον Πολιτισμό, να βγει και από την υποχρέωση; Ποια κορδέλα θα κόψει; Δύο τα κρατούμενα.

Τα μόνα ψαλίδια που δουλεύουν καλά και δυο- δυο είναι αυτά που ρημάζουν στο ψαχνό τον ήδη ισχνό προϋπολογισμό. Αρκεί να μοιραστούμε μαζί σας την απελπισία που έχει πιάσει τους ιθύνοντες των Πολιτιστικών Υπηρεσιών που ως μαθητευόμενοι λογιστές μετρούν καθημερινά τα κουκιά τους. Και δεν τους βγαίνουν. Τρίτο κρατούμενο.

Φαίνεται ότι η μόνη εξαγγελία που κατάφερε να εκπληρώσει αυτή η κυβέρνηση είναι η επιβολή «Μνημονίου Πολιτισμού» που εξήγγειλε ο υποψήφιος –τότε- Πρόεδρος. Όσο εύηχη και να ακουγόταν τότε, αυτή είναι μια έκφραση που δεν θα τολμούσε καν να εκστομίσει μερικούς μόλις μήνες αργότερα: πλέον ακούγεται σαν ένα ανατριχιαστικά άστοχο λογοπαίγνιο.