Στον ΘΟΚ ποτέ δεν πλήττεις

Καλά που είναι και ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου (sic) και βγάζουμε το ψωμάκι μας κι εμείς οι πολιτιστικοί συντάκτες. 

Η αλήθεια είναι ότι ο ΘΟΚ λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος στο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης όσον αφορά τα καλλιτεχνικά δρώμενα, όχι μόνο επειδή το κράτος -δηλαδή ο φορολογούμενος- επενδύει 7 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο ή επειδή αποτελεί τον κατεξοχήν φορέα θεατρικής ανάπτυξης, αλλά επειδή φροντίζουν και οι ίδιοι οι ιθύνοντες να διατηρούν το ενδιαφέρον του κοινού –πότε για καλό και πότε για κακό.

  

Σε αντίθεση με ό,τι νομίζει η πλειοψηφία της κοινής γνώμης, αλλά ακόμη και των ανθρώπων του σιναφιού μας, εμείς οι πολιτιστικοί συντάκτες -«η χειρότερη φάρα δημοσιογράφων» όπως εκστόμισε πρόσφατα ένας συνάδελφος αθλητικογράφος- δεν πλήττουμε ποτέ κι έχουμε κάθε λόγο να καμωνόμαστε ότι παίρνουμε στα σοβαρά τη δουλειά μας. Αυτό λοιπόν που κάπου αλλού θα λογιζόταν ως μια μικρή καθημερινή αναποδιά, η κατάρρευση ενός υαλοπίνακα, για εμάς είναι ένα ζήτημα σοβαρό και δεν έχει να κάνει τόσο με τον θόρυβο της θραύσης ή τη μαθηματικά μικρή –όχι απειροελάχιστη- πιθανότητα να κλάψει καμιά μανούλα. Έχει να κάνει με την έμφυτη δημοσιογραφική περιέργεια, αλλά ακόμη περισσότερο με τον καημό μας οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα πολιτιστικά δρώμενα να έχουν μια στοιχειώδη ευαισθησία και ευσυνειδησία, μια αγάπη γι’ αυτό που κάνουν κι έναν πιο ανοιχτό, εναλλακτικό και αποτελεσματικό τρόπο σκέψης, ωσάν να ήταν και οι ίδιοι καλλιτέχνες.

Σύμφωνα και με την πανικοδημητριάδειο λογική θεώρησης των πραγμάτων, εμείς οι πολιτιστικοί συντάκτες θα έπρεπε να κάτσουμε στ’ αυγά μας και ν’ ανακυκλώσουμε κάποιο δελτίο Τύπου, αφήνοντας ν’ ασχοληθεί με το θέμα των υαλοπινάκων κάποιος συνάδελφος που έχει αποδεδειγμένα τεχνικές γνώσεις υαλουργίας, αρχιτεκτονικής ή κάποιος που ασχολείται με ζητήματα που αφορούν τη διαχείριση δημοσίων κτηρίων. Υπάρχουν κάποιοι που επιμένουν ότι κακώς ασχοληθήκαμε με το ζήτημα, γενικώς. Δεν έχουμε κι εμείς τίποτε σοβαρό ν’ ασχοληθούμε και μετατρέπουμε σε μείζον εθνικό ζήτημα ένα μικρό τζαμάκι που έσπασε ή παλιότερα τη συμμετοχή ενός μικρού ανήλικου παιδιού σε μια παράσταση που πραγματεύεται το θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στην οικογένεια.

Βέβαια αν έσπαγε ο εξαποδώ το ποδάρι του και θρηνούσαμε κάποιο θύμα, με τον ΘΟΚ και τα τζάμια του θα ασχολείτο σήμερα ο συνάδελφος του αστυνομικού ρεπορτάζ. Κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση, διότι θα μπορούσαν να μπλέξουν δικαστικοί, πολιτικοί, κοινοβουλευτικοί κι άλλοι συντάκτες. Οι οποίοι θα τραβιόντουσαν για μήνες και χρόνια να καλύψουν διερευνητικές επιτροπές που θα μελετούσαν τις συνθήκες μιας νέας τραγωδίας, με την κοινή γνώμη να παρακολουθεί ράθυμα τους εμπλεκόμενους να παίζουν την κολοκυθιά, μετατοπίζοντας τις ευθύνες ο καθένας από τον εαυτό του.

Με την αφαίρεση των υαλοπινάκων, λύση που αποδείχτηκε ότι έπρεπε να ακολουθηθεί από την αρχή, φαίνεται ότι δίνεται οριστικά λύση στο πρόβλημα που ταλάνισε -λέμε τώρα- την πολιτιστική ζωή -εδώ κι αν λέμε τώρα- του τόπου για μήνες. Αν και περισσότερο απασχόλησε ανθρώπους που ουδέποτε πάτησαν στο θέατρο ή ανθρώπους που δεν μπορούν ούτε να υποψιαστούν γιατί η κοινωνία μας χαλαλίζει τόσα λεφτά εν μέσω κρίσης για τον Πολιτισμό. Περισσότερο τους απασχόλησε η «πιπεράτη», αλλά ανούσια και κατινίστικη πλευρά της ιστορίας, όπως π.χ. το ποιος ήταν ο εργολάβος. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που εξακολουθούν να νομίζουν ότι το νέο κτήριο του ΘΟΚ χτίστηκε γιατί το «προηγούμενο», δηλαδή το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας -που φιλοξενούσε για δεκαετίες το μοναδικό άστεγο κρατικό θέατρο στην Ευρώπη- είδε ένα κρύο απόγευμα τη νεότευκτη στέγη του να καταρρέει. Μαζί με τις τελευταίες ελπίδες να κερδίσει εκτίμηση ο Πολιτισμός σ’ αυτή την καταδικασμένη χώρα.