Φοράει μπούρκα γιατί είναι άσχημη

Χειρότερη από τη λογοκρισία είναι η παθολογική σεμνοτυφία. Ειδικότερα όταν χαρακτηρίζει εκπαιδευτικούς.

Ζούμε σε μια κοινωνία βαθύτατα συντηρητική. Και το πρόβλημα είναι ότι δεν υποκρίνεται τη μυξοπαρθένα, αλλά είναι. Και δεν της φόρεσε κανείς τη μπούρκα με το ζόρι, τη φόρεσε μόνη της και συνειδητά για να κρύψει την ασχήμια της. Η σεμνοτυφία είναι βαθιά ριζωμένη στην καθημερινότητά μας, σκοντάφτουμε πάνω της σχεδόν σε κάθε μας βήμα, ζει ακόμη και στο βλέμμα της γειτόνισσας με το μίνι φουστάκι, της συναδέλφου με το καυτό σορτς. Η ατμόσφαιρα μυρίζει ναφθαλίνη.

Πληρώνουμε ηθικές και πνευματικές παθογένειες πολλών ετών, που διογκώνονται από το γεγονός ότι ζούμε σε μια κοινωνία μικρή και συγκρατημένη, επιφυλακτική και «κλειστή». Και είναι τρομακτικό να παρατηρείς ότι η μούχλα ξεκινάει να αναπτύσσεται από τον ίδιο το μηχανισμό της εκπαίδευσης. Και δεν αναφέρομαι στο ίδιο το αναχρονιστικό εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά στην κουλτούρα κάποιων εκ των λειτουργών του, ο ρόλος των οποίων υποτίθεται ότι είναι να παριστάνουν τους καθοδηγητές και τους παιδαγωγούς.

Το περιστατικό με την απόφαση του Τμήματος Αρχαιοτήτων (τουλάχιστον αυτό δικαιολογείται εξ ορισμού να διακατέχεται από παρωχημένες απόψεις) να απενεργοποιεί επιλεκτικά την ηχητική εγκατάσταση καλλιτέχνη στον οντά της Οικίας Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου, δεν θα ήταν και τόσο σοβαρό, δεδομένου ότι τελικά η απόφαση αυτή δεν πέρασε. Θα κατηγοριοποιείτο ως ένα μεμονωμένο, ασόβαρο κρούσμα λογοκρισίας στο οποίο δεν δόθηκε συνέχεια. Έστω κι ένα σύντομης διάρκειας κρούσμα, όμως, αρκεί για να αναδείξει το μέγεθος της κατάντιας, όπως αποτυπώνεται από το γεγονός ότι το όλο ζήτημα δεν ξεκίνησε από διαμαρτυρίες κάποιου γραφικού και απαίδευτου πουριτανού περαστικού, αλλά από εκπαιδευτικούς που έθεσαν θέμα, επειδή, λέει, ο ήχος είναι προκλητικός, αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα και παραπέμπει σε βιασμό.

Με τι όρεξη, άραγε, ξύπνησε εκείνο το πρωί ο συγκεκριμένος δάσκαλος ή δασκάλα –αν ήταν ένας- γνωρίζοντας ότι θα συμμετείχε στην προγραμματισμένη επίσκεψη με το σχολείο στην ομαδική έκθεση «στης Μαρουδιάς»; Αποκλείεται να είχε πλήρη γνώση του αντικειμένου της έκθεσης και στοιχειώδη επίγνωση του ρόλου της σύγχρονης τέχνης και του λόγου της επίσκεψης- αγγαρείας του σχολείου σ’ αυτή. Μιλάμε για μια ανοιχτή μουσειακή παρέμβαση που ενεργοποιεί το χώρο μέσα από μια σειρά έργων αλλά και εργαστηρίων με τη συμμετοχή μαθητών. 

Η έκθεση ασχολείται με τις άγραφες γυναικείες ιστορίες της Κύπρου και τις ιδιωτικές και δημόσιες δομές τους. Η πολυεπίπεδη ιστορία της οικείας αξιοποιείται ως μέσο αμφισβήτησης παλιών μύθων και αφηγημάτων σε μια διαδικασία όπου τίθενται προβληματισμοί γύρω από ζητήματα που αφορούν, μεταξύ άλλων, τη σεξουαλικότητα, το τετριμμένο και το κιτς, τη σχέση ιστορίας και εθνικής συνείδησης, αλλά και ζητήματα διαφορετικότητας.

Εφόσον, λοιπόν, δεν είχε πάρει χαμπάρι περί τίνος πρόκειται γιατί δεν δήλωσε άρρωστος εκείνη την ημέρα που κλήθηκε να συνοδέψει τα παιδιά σε μια ουσιαστική εκπαιδευτική διαδικασία; Είναι να ανατριχιάζει κανείς αναλογιζόμενος σε ποιων τις διαθέσεις έχουμε εμπιστευτεί την ανάπτυξη της προσωπικότητας και των πνευματικών ικανοτήτων των παιδιών μας. Η πολιτεία έχει αποτύχει να διασφαλίσει ότι κάθε σχολείο έχει διαμορφώσει το κατάλληλο παιδαγωγικό πλαίσιο. Αυτό που εξασφαλίζει στο παιδί την καλλιέργεια των σχετικών δεξιοτήτων που θα οδηγήσουν στην ολόπλευρη και υγιή ανάπτυξη και κατά συνέπεια στην ολόπλευρη και υγιή ανάπτυξη της ίδιας της κοινωνίας.

Ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται με το παιδί στο οποίο ο δάσκαλος θα μεταλαμπαδεύσει τα «φωτεινά» μυαλά του. Είναι μια νοοτροπία που διαιωνίζεται καθώς το παιδί προσλαμβάνει στο πετσί του όλο αυτό τον οχετό αναχρονιστικών ηθικολογιών που μολύνει την ατμόσφαιρα για να τη μεταφέρει, όταν μεγαλώσει κι αυτό και γίνει με το καλό δάσκαλος, στους μαθητές του και πάει λέγοντας.