Μια νότα αισιοδοξίας

Υπάρχει κάτι θετικό στην απαισιοδοξία: Είτε θα νιώσεις δικαίωση που την είχες, είτε θα δοκιμάσεις μια ευχάριστη έκπληξη.

Κόντεψαν κι οι γιορτέεεεες. Αλλά ποιος νοιάζεται; Τα μαύρα σύννεφα έχουν πυκνώσει απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας κι ο κόμπος στο λαιμό μας κόβει την ανάσα. Το επαγγελματικό και οικονομικό μας αύριο έχει τεθεί υπό σοβαρή αμφισβήτηση, δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, η μεγάλη καταιγίδα είναι έτοιμη να ξεσπάσει και τα παρελκόμενά της να αστράψουν και να βροντήσουν. Είναι κι αυτή η ανυπόφορη αίσθηση ότι δεν είδαμε τίποτε ακόμη, ότι τα χειρότερα έρχονται, ποιος ξέρει τι μας περιμένει; Μαύρο κι άραχλο φαντάζει όχι πια το αύριο, αλλά το απόψε, ή ακόμη και το τώρα, το σήμερα –που είναι το αύριο που φοβόμασταν χθες. Τέτοιες μέρες δεν ξανάδαμε στην Κύπρο και δεν ξέρουμε και πώς θα χειριστούμε την κατάσταση. Είμαστε έτοιμοι ως κοινωνία να την αντιμετωπίσουμε, έχουμε την κουλτούρα;

Μετά τις περικοπές στα εορταστικά μπάτζετ μέχρι και η Παραμυθούπολη μοιάζει τεθλιμμένη και πιο φτωχική από άλλες χρονιές, ο διάκοσμος σε όλες τις πόλεις και κοινότητες είναι πιο λιτός, τα δέντρα είναι μικρότερα και με λιγότερα στολίδια, ουδεμία διάθεση δεν υπάρχει για πανηγύρια και εορταστικές καταναλωτικές επιδρομές. Είναι σαν να πενθεί ολόκληρος ο μηχανισμός του καπιταλισμού –μακριά από μας. Πλέον έχουμε ξεπεράσει το στάδιο όπου προσπαθούσαμε να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας, αρνούμενοι να παραδεχτούμε ότι όλο αυτό το κύμα μιζέριας και μελαγχολίας θα παράσερνε και την αφεντιά μας, ελπίζοντας ότι «δεν θα συμβεί σε μας», ότι θα είχαμε την ικανότητα να κάνουμε… σέρφινγκ ανέμελοι.

Επειδή καλομάθαμε –και δεν κακομάθαμε- το γεγονός ότι τα κουκιά δεν βγαίνουν μας κάνουν να αισθανόμαστε ενίοτε ωσάν την τελευταία τρύπα του ζουρνά. Το πανηγύρι, λοιπόν, τέλος. Το ίδιο και οι φρούδες ελπίδες και η αισιοδοξία. Ω, μα τι άστοχη λέξη! Πόσο εκτός εποχής φαντάζει! Περίπου όσο εύστοχη και επίκαιρη φαντάζει η ρήση του Γάλλου φιλόσοφου και βιολόγου Ζαν Ροστάν «είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της απαισιοδοξίας».

Τέτοιες μέρες παλιότερα γκρινιάζαμε με τη διαπίστωση ότι ο καταναλωτισμός έχει ξεχειλώσει την εορταστική περίοδο, με τη φθηνή δικαιολογία ότι θέλει να μεγαλώσει την ευχάριστη παρένθεση στη μίζερη ζωή μας. Τώρα έχουμε βγάλει το τεφτέρι και σβήνουμε μία- μία τις αγορές που προγραμματίζαμε για τον Δεκέμβριο, την εποχή που ρεφάρουμε τις οικονομικές τρύπες, το έλλειμμα των υπόλοιπων έντεκα μηνών. 

Τελικά, δεν θα αγοράσω καινούριο ποδήλατο στο παιδί. Ούτε θα αναβαθμίζω το smartphone μου. Η γυναίκα μου να ξεχάσει όχι μόνο το Σάλτσμπουργκ και το Ζανκτ Μόριτς, αλλά και τις διήμερες εξορμήσεις στο Τρόοδος. Και ποιος χρειάζεται καινούρια ρούχα; Δεν είμαστε δα και στη Γροιλανδία για να είναι ζωτικής σημασίας το ζήτημα της θέρμανσης κι οι δόσεις για το δάνειο μπορούν να περιμένουν. Και μπορούμε να κάνουμε σημαντική οικονομία στις χριστουγεννιάτικες μπάλες, αν καθώς στολίζουμε το προπέρσινο δέντρο φαντασιωνόμαστε ότι κρεμάμε όλους αυτούς που εμείς πιστεύουμε ότι έφταιξαν για την κατάντια μας. Και στην κορυφή, αντί για αστέρι, να κάτσουμε πάνω –με το συμπάθειο- εμείς οι ίδιοι.