Πλέον δεν έχουμε το κουράγιο ούτε να ασκήσουμε το αγαπημένο ζακόνι της εποχής: να κατακεραυνώσουμε την καταναλωτικοποίηση των πάντων.
Με τη δαμόκλειο... ψαλίδα που θα κουρέψει τις αποδοχές όλων των εργαζομένων επικρεμάμενη πάνω από το κεφάλι μας και με αρκετές μικρές καθημερινές πολυτέλειες που θεωρούσαμε αυτονόητες να τίθενται πλέον υπό σοβαρή αμφισβήτηση, εισερχόμαστε στην εορταστική περίοδο, με τον φετινό χειμώνα να μας φαίνεται πιο κρύος από ποτέ. Όσο και αν κοροϊδέψουμε τον εαυτό μας, δύσκολα μπορούμε να αποφύγουμε την αυθυποβολή της μιζέριας που επισκιάζει όχι μόνο το κλίμα των ημερών, αλλά της εποχής που ζούμε, εισερχόμενοι στο γνώριμο πανηγυρτζίδικο κλίμα των Χριστουγέννων σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Πλέον δεν έχουμε το κουράγιο ούτε να ασκήσουμε το αγαπημένο ζακόνι της εποχής: να κατακεραυνώσουμε την καταναλωτικοποίηση των πάντων, το φαινόμενο που χαρακτηρίζει τον τελευταίο μήνα του έτους κι επισκιάζει το πολυθρύλητο πνεύμα και την ουσία των εορτών. Είναι αυτό το «οργιώδες υπερκαταναλωτικό ξεφάντωμα» που κολλήσαμε σαν ιό από τους εκ Δύσεως συμμάχους μας, που πήραν χαμπάρι από νωρίς ότι το «πνεύμα των Χριστουγέννων» ταιριάζει κουτί στο ιερότερο πνεύμα που κινεί τον κόσμο μας, αυτό του καπιταλισμού. Αυτό που κινεί τα στίφη των προσφορομανών καταναλωτών, που ποδοπατούν τους άμοιρους εργαζόμενους των αμερικανικών πολυκαταστημάτων.
Από θρησκευτικής απόψεως, η παράδοση εμάς των ελληνοφρενών προκρίνει ως σημαντικότερη θρησκευτική γιορτή το Πάσχα. Νιώθουμε πιο οικεία με τη γιορτή αυτή, έχει ριζώσει στο DNA μας, πώς να το κάνουμε; Τόσο πολύ που φέτος είπαμε να φέρουμε το κλίμα της Εβδομάδας των Παθών λίγους μήνες νωρίτερα, να πασπαλίσουμε μ’ αυτό τα Χριστούγεννα, όπως η άχνη τους κουραμπιέδες, μπερδεύοντας στο μυαλό μας τις δύο γιορτές και τρομοκρατώντας την αγορά.
Ολόκληρος ο μηχανισμός της αγοράς, άλλωστε, στηρίζεται σ’ αυτό το ένοχο πάθος της εποχής, γι’ αυτό και οι έμποροι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη. Όταν ανοίγουμε ραδιόφωνα, διαβάζουμε εφημερίδες, παρακολουθούμε τηλεόραση, πλοηγούμαστε στο διαδίκτυο, επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες και μαυρίζει η ψυχή μας. Το φυλλοκάρδι μας τρέμει στην ιδέα ότι κάποιος θα βάλει το χέρι του στην τσέπη μας και θα την ξεφουσκώσει.
Μαθαίνουμε και συμπάσχουμε για το κακό που βρήκε (ή προκλήθηκε) στη γειτονική Ελλάδα και απειλεί και την υπόλοιπη Ευρώπη και το βράδυ βλέπουμε εφιάλτες με το τρομακτικό τέρας της κρίσης να επισκέπτεται τα λημέρια μας. Και πεταγόμαστε ιδρωμένοι. Τα γάλατα έχουν σφίξει για τα καλά κι αυτό το μούδιασμα βαραίνει καθημερινά το στήθος μας. Είναι σκληρή η σκέψη, που μας έχει υποβληθεί εντέχνως, ότι αργά ή γρήγορα θα κληθούμε να ξεχάσουμε πολλά από αυτά που ξέραμε, γνωρίζοντας δραματικές αλλαγές στον τρόπο ζωής μας, που διαπερνούν -πέρα για πέρα- όλες τις κοινωνικές και οικονομικές μας εκφράσεις.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να απαλύνουμε αυτό το μαράζι: να πέσουμε με τα μούτρα στην κατανάλωση…
Με τη δαμόκλειο... ψαλίδα που θα κουρέψει τις αποδοχές όλων των εργαζομένων επικρεμάμενη πάνω από το κεφάλι μας και με αρκετές μικρές καθημερινές πολυτέλειες που θεωρούσαμε αυτονόητες να τίθενται πλέον υπό σοβαρή αμφισβήτηση, εισερχόμαστε στην εορταστική περίοδο, με τον φετινό χειμώνα να μας φαίνεται πιο κρύος από ποτέ. Όσο και αν κοροϊδέψουμε τον εαυτό μας, δύσκολα μπορούμε να αποφύγουμε την αυθυποβολή της μιζέριας που επισκιάζει όχι μόνο το κλίμα των ημερών, αλλά της εποχής που ζούμε, εισερχόμενοι στο γνώριμο πανηγυρτζίδικο κλίμα των Χριστουγέννων σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Πλέον δεν έχουμε το κουράγιο ούτε να ασκήσουμε το αγαπημένο ζακόνι της εποχής: να κατακεραυνώσουμε την καταναλωτικοποίηση των πάντων, το φαινόμενο που χαρακτηρίζει τον τελευταίο μήνα του έτους κι επισκιάζει το πολυθρύλητο πνεύμα και την ουσία των εορτών. Είναι αυτό το «οργιώδες υπερκαταναλωτικό ξεφάντωμα» που κολλήσαμε σαν ιό από τους εκ Δύσεως συμμάχους μας, που πήραν χαμπάρι από νωρίς ότι το «πνεύμα των Χριστουγέννων» ταιριάζει κουτί στο ιερότερο πνεύμα που κινεί τον κόσμο μας, αυτό του καπιταλισμού. Αυτό που κινεί τα στίφη των προσφορομανών καταναλωτών, που ποδοπατούν τους άμοιρους εργαζόμενους των αμερικανικών πολυκαταστημάτων.
Από θρησκευτικής απόψεως, η παράδοση εμάς των ελληνοφρενών προκρίνει ως σημαντικότερη θρησκευτική γιορτή το Πάσχα. Νιώθουμε πιο οικεία με τη γιορτή αυτή, έχει ριζώσει στο DNA μας, πώς να το κάνουμε; Τόσο πολύ που φέτος είπαμε να φέρουμε το κλίμα της Εβδομάδας των Παθών λίγους μήνες νωρίτερα, να πασπαλίσουμε μ’ αυτό τα Χριστούγεννα, όπως η άχνη τους κουραμπιέδες, μπερδεύοντας στο μυαλό μας τις δύο γιορτές και τρομοκρατώντας την αγορά.
Ολόκληρος ο μηχανισμός της αγοράς, άλλωστε, στηρίζεται σ’ αυτό το ένοχο πάθος της εποχής, γι’ αυτό και οι έμποροι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη. Όταν ανοίγουμε ραδιόφωνα, διαβάζουμε εφημερίδες, παρακολουθούμε τηλεόραση, πλοηγούμαστε στο διαδίκτυο, επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες και μαυρίζει η ψυχή μας. Το φυλλοκάρδι μας τρέμει στην ιδέα ότι κάποιος θα βάλει το χέρι του στην τσέπη μας και θα την ξεφουσκώσει.
Μαθαίνουμε και συμπάσχουμε για το κακό που βρήκε (ή προκλήθηκε) στη γειτονική Ελλάδα και απειλεί και την υπόλοιπη Ευρώπη και το βράδυ βλέπουμε εφιάλτες με το τρομακτικό τέρας της κρίσης να επισκέπτεται τα λημέρια μας. Και πεταγόμαστε ιδρωμένοι. Τα γάλατα έχουν σφίξει για τα καλά κι αυτό το μούδιασμα βαραίνει καθημερινά το στήθος μας. Είναι σκληρή η σκέψη, που μας έχει υποβληθεί εντέχνως, ότι αργά ή γρήγορα θα κληθούμε να ξεχάσουμε πολλά από αυτά που ξέραμε, γνωρίζοντας δραματικές αλλαγές στον τρόπο ζωής μας, που διαπερνούν -πέρα για πέρα- όλες τις κοινωνικές και οικονομικές μας εκφράσεις.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να απαλύνουμε αυτό το μαράζι: να πέσουμε με τα μούτρα στην κατανάλωση…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου