Επιτρέψτε το κάπνισμα και στα νοσοκομεία

Πάνω που φάνηκε ότι άρχισαν να κωλώνουν και να υποχωρούν, οι νικοτονομανείς «μυρίστηκαν» ελαστικότητα και ανοχή και ξανά προς τον καπνιστικό φασισμό τραβούν.

Από μικροί μάθαμε ότι η ελευθερία του ατόμου σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Από μικροί συνειδητοποίησαμε επίσης πόσο ελαστικός και πολύσημος είναι ο συγκεκριμένος ορισμός. Δεκαετίες τώρα, οι καπνιστές λυμαίνονται την ανοχή (ή και την άγνοια) των μη καπνιστών φλομώνοντάς τους όπου τους βρουν, χωρίς τύψεις και αναστολές. Με θράσος χιλίων πιθήκων, ο καπνιστής θεωρεί ότι κανείς δεν μπορεί να του στερήσει αυτή τη μοναδική ελευθερία που επιβεβαιώνει την ύπαρξή του, την απόλαυση που του προκαλεί η ικανοποίηση του εθισμού του.

Στην Κύπρο σήμερα υπάρχουν κάποιοι που καπνίζουν μέσα στο σπίτι τους μπροστά στα ανήλικα παιδιά τους και κανείς δεν μπορεί να τους πει τίποτε. Ακόμη χειρότερα, υπάρχουν κάποιοι που καπνίζουν μέσα στο αυτοκίνητο έχοντας στο πίσω κάθισμα τα βλαστάρια τους –τρομάρα τους- νήπια ή και βρέφη. Πέραν από ποινικά κολάσιμη κακοποίηση ανηλίκων, αυτή η συμπεριφορά συνιστά προσβολή για μια πολιτισμένη κοινωνία.

Ο φασισμός των νικοτινομανών είναι ένα από τα πιο πρόστυχα και ύπουλα είδη ολοκληρωτισμού που γνώρισαν οι σύγχρονες κοινωνίες. Οι αυτοκαταστροφικές και αυτοκτονικές τάσεις των καπνιστών δεν με αφορούν. Δεν μου πέφτει και λόγος, άλλωστε, αν ο άλλος τη βρίσκει να πιάνεται κορόιδο από τις καπνοβιομηχανίες που θησαυρίζουν πατώντας πάνω σε έναν εθισμό που οι ίδιες επίτηδες προκαλούν και μάλιστα με πάσα νομιμότητα και με την ανοχή αρχών και αρχόντων. Οι τάσεις που με ενοχλούν είναι οι ανθρωποκτονικές. Η ασέβεια που δείχνουν προς τους άλλους ανθρώπους, όχι μόνο τους μη καπνίζοντες, αλλά και τους νικοτινομανείς που δεν καπνίζουν τη δεδομένη στιγμή. 

Η «σφιχτή» αντικαπνιστική νομοθεσία –ας μην ήταν η ΕΕ και να δούμε πότε θα την επέβαλαν και στις περιοχές μας- πυροδότησε το μένος των καλομαθημένων όλα αυτά τα χρόνια θεριακλήδων, που ένιωσαν να τους στερούν, λέει, την ελευθερία τους γκρεμίζοντας τον κόσμο όπως τον ήξεραν. Οι κόνξες άρχισαν από την πρώτη μέρα, ενώ την ίδια στιγμή οι παθητικοί καπνιστές (συνειδητοποίησαν ότι έχουν κι αυτοί δικαιώματα και) μετατράπηκαν σε αντιπαθητικούς αντικαπνιστές. Οι νικοτινομανείς αντιμετώπισαν με γκρίνια, τσιριμόνιες και καμώματα όλα τα σχετικά μέτρα, δαγκώθηκαν, έκαναν για λίγο πίσω και τώρα βγήκαν ξανά στην αντεπίθεση. Πάνω που φάνηκε ότι άρχισαν να κωλώνουν και να υποχωρούν «μυρίστηκαν» ελαστικότητα και ανοχή και ξανά προς τον καπνιστικό φασισμό τραβούν.

Το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους αποτελεί προσβολή του διπλανού μας. Ωστόσο, σχετικοί εγκύκλιοι και ανακοινώσεις σε γραφεία, υπηρεσίες, καταστήματα μοιάζουν να μην έχουν αξία μεγαλύτερη από το χαρτί υγείας στην τουαλέτα. Το αυτί κανενός δεν ιδρώνει, ενώ με παζάρια και διαπραγματεύσεις («έλα μωρέ ένα τσιγαράκι με τον καφέ») ισχυροποιούν βήμα- βήμα τις επανακτήσεις τους. Μπαράκια και καφετέριες βρήκαν πρόσχημα την άτυπη «απεργία εξόδου» που κήρυξαν οι καπνιστές και πλέον προκαλούν το νόμο μυξοκλαίγοντας ότι έπεσε η δουλειά τους και ότι προτιμούν να τους καμπανιάσουν με πρόστιμα, παρά να χάσουν την εκλεκτή πελατεία τους.

Τις προάλλες καθόμουν με φίλους σε μπαρ, αναλογιζόμενος πού να κρύψω στο σπίτι τα ρούχα μου, τα οποία βρωμοκοπάγανε τσιγαρίλα, μέχρι να βάλω πλυντήριο. Απογοητευμένος που το όνειρο του καθαρού αέρα κράτησε μόνο μερικές εβδομάδες, ρίχνω κάθε λίγο κλεφτές ματιές απορίας στην κοπέλα που κάθεται στο απέναντι τραπέζι, μέσα σε ένα πυκνό γαλάζιο σύννεφο καπνού. Ούτε μια από τις 20 φορές που έστρεψα πάνω της το κεφάλι μου –από έκπληξη, δυσφορία και περιέργεια- δεν την πέτυχα χωρίς τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλά της. Μα τι καταλαβαίνει επιτέλους;  Παρερμηνεύοντας τις προθέσεις μου, το ρούφαγε και το φύσαγε με στόμφο, πιστεύοντας ότι έτσι αναβαθμίζει αισθητικά το προϊόν της. Κούνια που την κούναγε.

Πόσο πιο «εξευγενισμένοι», «πολιτισμένοι», «πειθήνιοι», «βουτυρομπεμπέδες» είναι από εμάς οι Ιταλοί, ας πούμε, που μέσα σε ένα χρόνο όχι μόνο συμμορφώθηκαν με το νόμο, αλλά πολλοί από αυτούς έκοψαν το τσιγάρο κι ένα 85% δήλωσαν ενάντια στη «χαλάρωση» του περιοριστικού αντικαπνιστικού νόμου; Στην Ελλάδα της κρίσης το πράγμα έχει χαλαρώσει μέχρι ξεφτίλας, στην Κύπρο το πράγμα άρχισε ήδη να οδεύει προς την κατάργηση. Είμαστε φαίνεται πιο καραμπουζουκλήδες εδώ στα ανατολικά της Μεσογείου. Δύσκολα μπορεί κάποιος να μας περιορίσει. Και -ακόμη πιο δύσκολα- να μας κάνει ανθρώπους.