Δεν ξέρω, δε με νοιάζει

«Ποιο είναι χειρότερο: η άγνοια ή η αδιαφορία; Ποιος ξέρει…τι με νοιάζει…»

«Ποιο είναι χειρότερο: η άγνοια ή η αδιαφορία; Ποιος ξέρει…τι με νοιάζει…» λέει ένα ευφυολόγημα. Στην προκειμένη περίπτωση η άγνοια (αν δεχτούμε ότι ο Πρόεδρος δεν γνώριζε) αποδεικνύεται καταστροφική: για τον ίδιο και για όλους μας. Η αμέλεια είναι αμέλεια, είτε γνώριζε και δεν φρόντισε να πράξει, είτε δεν γνώριζε και δεν κούνησε δαχτυλάκι. Δεν είναι δικαιολογία, αλλά η πηγή του κακού. Άγνοια στην προκειμένη περίπτωση είναι και η υποτίμηση της επικινδυνότητας της κατάστασης και αυτού που μπορούσε να προκαλέσει. Δεν το αφήσανε επίτηδες να σκάσει.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Προσπαθεί να συγκεντρώσει όση ψυχραιμία μπορεί να έχει απομείνει μετά από τέτοιο κάζο, να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, να βρει το επιχείρημα που θα του λύσει πολιτικά τα χέρια και θα επιτρέψει την επικοινωνιακή ρελάνς, αλλά του κάκου. Ακόμη και αν η Κυβέρνηση αυτή τα είχε κάνει όλα τέλεια από το 2008 που εξελέγη, το συμβάν της 11^ης Ιουλίου θα αρκούσε για να δικαιολογήσει την υπερχείλιση του ποταμού της λαϊκής αγανάκτησης.

Αυτοί, πάντως, που ζητούν την παραίτηση της Κυβέρνησης, μάλλον ματαιοπονούν. «Πού θα πάει; Θα τους περάσει η αγανάκτηση» σου λέει. Έλα, όμως, που οι καθημερινές διακοπές ρεύματος, δεν αφήνουν κανένα να ξεχάσει σε μια κοινωνία που έχει στηρίξει όλη την ύπαρξη στην απρόσκοπτη ρευματοδότηση. Πώς το έλεγε εκείνο το παλιό σύνθημα των αναρχικών; «Ο πολιτισμός τους καταρρέει όταν κοπεί το ρεύμα». Ισχύει. Και σε κάθε διακοπή δεν είναι καθόλου λίγοι εκείνοι που αναζητούν την κατεύθυνση που βρίσκεται το Προεδρικό για να στείλουν τα καθιερωμένα, καθημερινά τους φάσκελα.

Ωστόσο, κανένας αποχαιρετισμός δεν είναι τόσο αβάσταχτος, όσο ο αποχαιρετισμός στην εξουσία. Από την άλλη, ένας άνθρωπος με την πολιτική πορεία του Δημήτρη Χριστόφια και με δεδομένες τις συνθήκες υπό τις οποίες αποφάσισε να διεκδικήσει το ανώτατο αξίωμα το 2008, δεν θα μπορούσε απλώς να παραιτηθεί και να πάει στο σπίτι του σαν βρεγμένη γάτα. Σκέφτεται την υστεροφημία του, τρέμει μπροστά στην ιδέα ότι θα αποχωρήσει θεωρούμενος σαν αποτυχημένος. Η Ιστορία, άλλωστε, έχει συγχωρήσει τον μπερμπάντη ηγέτη, τον διεφθαρμένο, τον δολοπλόκο, ακόμη και τον παράφρονα. Είναι όμως πάντοτε αμείλικτη με αυτόν που αναδεικνύεται ανάξιος, ανεπαρκής, γλίσχρος, κατώτερος των περιστάσεων.

Γι’ αυτό η περιβόητη «ανάληψη ευθυνών» είναι ένα ζήτημα ανοιχτό όσο και νεφελώδες. Κι όσοι ξημεροβραδιάζονται έξω από το Προεδρικό και προσβλέπουν στο άδειασμα της γωνιάς, πλανώνται πλάνη οικτρά. Και κακώς οι πολιτικοί του αντίπαλοι ξερογλύφονται και υπαινίσσονται την παραίτηση: πρέπει να τον αφήσουν να ολοκληρώσει το έργο του. Αφού το βλέπουν, τέτοια καίρια πλήγματα στην υπόληψη της κυπριακής Αριστεράς δεν έχει καταφέρει ούτε…ο Γρίβας.