Τα πάντα σμπαράλια

Η τύχη στρέφει την ορμή της εκεί που δεν υπάρχει αξιοσύνη. 

Αυτοί να κρατηθούν στην εξουσία και γαία πυρί μιχθήτω. Κυριολεκτικά, ας ανακατευθεί το χώμα με τη φωτιά κι ας καεί η χώρα. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες και ελαφρυντικά μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή. Δεν ήταν απλά ένας κρότος που μας λαχτάρησε και μας τίναξε από το κρεβάτι μας. Ήταν μια έκρηξη πολλών κιλοτόνων που «γονάτισε» 13 οικογένειες και σμπαράλιασε τα πάντα: τα νεύρα μας, το ηθικό μας, το κουράγιο μας, τις τελευταίες αντιστάσεις της οικονομίας, την εικόνα της χώρας προς τα έξω, μαζί με την ίδια τη δημόσια εικόνα τους και τα τελευταία προσχήματα της αξιοπιστίας τους.

Επίσης, μέσα στο κατακαλόκαιρο, έβγαλε τον πολιτισμό μας από την πρίζα, μας καταδίκασε σ’ ένα πολύμηνο «σκωτσέζικο ντους» παροχής- διακοπής ρεύματος, με ανυπολόγιστες κοινωνικές, ψυχολογικές και οικονομικές συνέπειες για όλους.

Κανείς δεν μπορεί να τα ρίξει στην κακή τύχη. Δεν ήταν ένα απλό δυστύχημα, ένα καπρίτσιο της μοίρας, επειδή κάποιος θεός ξύπνησε στραβά εκείνη την ημέρα. Το πιο διαδεδομένο ελάττωμα των ανθρώπων –κι ακόμη περισσότερο των ηγετών- είναι ότι στην καλοκαιρία δε λογαριάζουν την καταιγίδα. Ο Νικολό Μακιαβέλι, κορυφαίος –όσο και παρεξηγημένος- αναλυτής της πολιτικής εξουσίας τα είχε ξεκαθαρίσει τα ζητήματα αυτά 500 χρόνια πριν: ο έλεγχος της τύχης αποτελεί πρώτιστο μέλημα για τον Ηγέτη. Η τύχη ορίζει τις μισές μας πράξεις, αλλά μας αφήνει να ορίσουμε τις υπόλοιπες.

Ο Μακιαβέλι παρομοίαζε την τύχη με τα καταστροφικά εκείνα ποτάμια που όταν αγριεύουν κατακλύζουν κάμπους, τσακίζουν δέντρα και χτίσματα, σηκώνουν το χώμα και το σκορπούν μίλια μακριά κι οι πάντες κάνουν τόπο στην ορμή, χωρίς να μπορούν να την ανακόψουν. Όπως οι άνθρωποι λαβαίνουν τα μέτρα τους σε γαληνεμένους καιρούς και φτιάχνουν προχώματα και φράγματα, ώστε όταν φουσκώσουν τα ποτάμια να περιορίσουν την ορμή τους, έτσι πρέπει να κάνουν και με την τύχη. «Η τύχη στρέφει την ορμή της εκεί που δεν υπάρχει αξιοσύνη, επειδή ξέρει πως εκεί δε φτιάχτηκαν προχώματα και φράγματα για να τη βαστάξουν.» Πίστευε ότι το σημαντικότερο για έναν ηγέτη είναι, είτε από τύχη είτε από επιλογή, η εκάστοτε συμπεριφορά του να ταιριάζει με τις επιταγές των καιρών.

Και μιας και πιάσαμε τον Μακιαβέλι, ο φλωρεντινός φιλόσοφος προειδοποιούσε τους επίδοξους ηγέτες πώς να αποφεύγουν την περιφρόνηση και την κατακραυγή. Καταφρονητέος γίνεται ο ηγέτης που θεωρείται ευμετάβλητος, επιπόλαιος, μαλθακός, μικρόψυχος και αναποφάσιστος. Αυτά πρέπει να τα αποφεύγει σαν την πανούκλα, ενώ καλείται με κάθε τρόπο να επιδεικνύει μεγαλοπρέπεια και σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και σταθερότητα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τις ιδιωτικές υποθέσεις των διοικούμενων. 

Και η φωτιά που από την περασμένη, Μαύρη Δευτέρα, καίει τα μπατζάκια μας, είναι ιδιωτική υπόθεση όλων μας.