Ο βήχας και η αδιαφορία δεν κρύβονται

Η κοινωνία μας έχει άλλες προτεραιότητες και ξέρουμε καλά τι θα τα κάνουμε τα λεφτά μας: οτιδήποτε προκειμένου να τα αυγατώσουμε, προσθέτοντας μερικές πινελιές επίπλαστης ευημερίας.

 

Δεν περνούν τα δευτερόλεπτα να ολοκληρωθεί, επιτέλους, το πανηγύρι της δημοκρατίας, να τους υποστούμε ακόμη για μερικές ώρες να μεγαλαυχούν –όλοι- για τη «μεγάλη νίκη» τους, να ευγνωμονούν τους ψηφοφόρους τους, αλλά και το σύνολο του εκλογικού σώματος –μιας χρήσεως- «που δεν υπέπεσε στην ύβρη της αποχής».

Από αύριο τα κεφάλια μέσα, οι εκλεγμένοι θα τρίβονται μόνοι με τις δάφνες τους, μόνοι θα θρηνούν και θα αυτοσπλαχνίζονται κι όσοι δεν βολέψουν τελικά τους επιδέξιους ποπούς τους σε βουλευτικά έδρανα. Η πολυθρύλητη «αλλαγή» θα επέλθει. Αυτό είναι βέβαιο. Αυτή που δεν είναι καθόλου βέβαιη είναι η πρόοδος.

Η βαρετή καθημερινότητά μας θα επιστρέψει για να μας θυμίσει πόσο την έχουμε αναπολήσει και πόσο προτιμούμε την πλήξη από την αερολογία, ενώ η ζωή θα μπει στους λατρεμένους ρουτινιάρικους ρυθμούς της. Η πολυαναμενόμενη «αποκαθήλωση» της οπτικής μόλυνσης, με τις χαρωπές très sick (sic) κοστουμαρισμένες, γραβατωμένες, ή ψευτοανέμελες φιγούρες να μας αδειάζουν τη γωνιά, θα μας ανακουφίσει, θα καλμάρει λιγάκι τα τσιτωμένα νεύρα μας.

Η αμηχανία, το ενδιαφέρον και η απορία θα κρατήσει το πολύ μέχρι αύριο και μετά όλα θα γίνουν ξανά όπως πριν.

Στον τομέα του Πολιτισμού η αγωνία θα είναι μικρότερη από οπουδήποτε αλλού, αφού κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι αυτή τη φορά, τουλάχιστον, δεν είχε κανείς το ΘΡΑΣΟΣ να τάξει και τίποτε. Ίσα- ίσα, σε μια εποχή που βασιλεύουν η κρίση και οι κροίσοι, οτιδήποτε σχετικό ακούγεται περίπου σαν περιττή πολυτέλεια. Πεταμένα λεφτά.

Η κοινωνία μας έχει άλλες προτεραιότητες και ξέρουμε καλά τι θα τα κάνουμε τα λεφτά μας: οτιδήποτε προκειμένου να τα αυγατώσουμε, προσθέτοντας μερικές πινελιές επίπλαστης ευημερίας. Έτσι κι αλλιώς, στη κοινωνία μας οι ανάγκες μας καθορίζονται και ικανοποιούνται από άχρηστα πράγματα και γεννούν άλλες ανάγκες που καθορίζονται και ικανοποιούνται από άχρηστα πράγματα κ.ο.κ.

Παρακμάζων Πολιτισμός, όμως, συνεπάγεται παρακμάζουσα κοινωνία. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ πλούσια για να είναι τυχαίο το γεγονός ότι η λέξη «Πολιτισμός» περικλείει αμφότερες τις έννοιες που οι κουτόφραγκοι περιγράφουν ως «culture» και «civilisation».

Για εμάς είναι ένα και το αυτό. Είναι όλα τα πνευματικά, υλικά και τεχνικά επιτεύγματα, τα αποτελέσματα των δημιουργικών δυνάμεων «όπως εκφράζεται ιστορικά στους τύπους και στις μορφές οργάνωσης και δράσης της κοινωνίας καθώς και στη δημιουργία (υλικών και πνευματικών) αξιών», οι συνθήκες ζωής όπως διαμορφώθηκαν από την πρόοδο και την εξέλιξη, ο τρόπος ζωής και συμπεριφοράς, η παιδεία, η μόρφωση, η καλλιέργεια.

Αλίμονό μας αν περιμέναμε μόνο την αρωγή της Πολιτείας, ο Πολιτισμός θα ήταν ένας πάμφτωχος συγγενής καταδικασμένος σε μαρασμό. Διόλου παράξενο, αφού από την εποχή του Αριστοτέλη ακόμη θεωρούνταν «μέγιστος εχθρός των εξουσιών». Συνεπώς, τέρμα στην αναμονή, είναι πλέον καθήκον του καθενός να ποτίζει το «δέντρο» και να συμβάλει στην περιποίησή του.