Οι ηθικοί πλεονέκτες

 Οι ιμπεριαλιστικές βλέψεις της γείτονος και τα παραφερνάλιά τους στη δική μας καθημερινότητα θα έπρεπε να ανησυχούν, αλλά δεν θα έπρεπε να ξενίζουν.

Ο Ερντογάν οδεύει μια ώρα αρχύτερα στις εκλογές που θα επιβεβαιώσουν την αδιαμφισβήτητη παντοδυναμία του κι αν έχει την υγειά του θα μείνει εκεί μέχρι τα 74 του, το 2028, όντας απόλυτος κυρίαρχος στο τουρκικό πολιτικό σκηνικό ουσιαστικά για 26 χρόνια. Και οδεύει πιασμένος αλαμπρατσέτα με τους Γκρίζους Λύκους, γεγονός που τον δεσμεύει να διατηρήσει τους υψηλούς τόνους στην εξωτερική πολιτική, πασπαλίζοντας τη νεο-οθωμανική αφήγηση με ακόμη πιο πικάντικα μπαχάρια.

Ο όχι και τόσο απρόβλεπτος Τούρκος και η στάση του είναι δίκοπο μαχαίρι και σπαζοκεφαλιά για τους γκουρού του δυτικού ιμπεριαλισμού που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Από τη μια κανακεύουν την Τουρκία και την προαλείφουν για ανάχωμα της ρωσικής επιρροής στην πιο ευαίσθητη περιοχή του πλανήτη, από την άλλη ανησυχούν για την αναπόφευκτη αύξηση της δικής της επιρροής πέρα από τον έλεγχο των δικών τους συμφερόντων. Όπως κάθε κυρίαρχη χώρα που σέβεται τον εαυτό της, η Τουρκία θα πράξει αυτό που επιτάσσει το εθνικό της συμφέρον, ακόμη κι αν χρειαστεί να χαλάσει ή να αποδυναμώσει παραδοσιακές συμμαχίες. Θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί στο έπακρον το μομέντουμ των διεθνών συσχετισμών ακόμη κι αν χρειαστεί να φέρει στο εσωτερικό της μέρος τής εύφλεκτης πυριτιδαποθήκης της Μέσης Ανατολής.

Οι ιμπεριαλιστικές βλέψεις της γείτονος και τα παραφερνάλιά τους στη δική μας καθημερινότητα θα έπρεπε να ανησυχούν, αλλά δεν θα έπρεπε να ξενίζουν. Στην παγκόσμια Μονόπολη το παιχνίδι ήταν πάντοτε χοντρό και δεν υπάρχουν ηθικά πλεονεκτήματα, αλλά μόνο υλικοί πλεονέκτες. Η αδηφαγία είναι καθοριστικό μέρος του παιχνιδιού και δεν υπάρχει κάποιος «μικρός» που δεν θέλει να μεγαλώσει, απλώς συνήθως επικαλείται το ούτως ή άλλως λαστιχένιο διεθνές δίκαιο για να διατηρήσει τα κεκτημένα του.

Η έλλειψη διπλωματικής αβρότητας και η χοντροκομμένη αναζήτηση lebensraum στο Αιγαίο έχει μεν επικοινωνιακές διαστάσεις, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι διεκδικήσεις που αποσκοπούν σε χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα μιας διεκδικητικής εξωτερικής πολιτικής που δεν είναι σπασμωδική, αλλά σταθερή σαν μπετόν εδώ και σχεδόν 50 χρόνια. Οι προκλήσεις και οι απειλές δεν είναι τυχαίες μιλιταριστικές βλαχομαγκιές και άσκοπο πολιτικό μπούλινγκ. Τα γεράκια της εξωτερικής πολιτικής δεν παίζουν ζάρια. 

Όσο υπάρχουν εθνικά μαντριά και συμφέροντα, το παιχνίδι θα παίζεται έτσι. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση και ας αισθανόμαστε ότι μας πνίγει το (διεθνές) δίκαιο, ότι πρέπει να παίζουμε τον ρόλο του θύματος και να είμαστε συνεχώς σε θέση άμυνας. Ωστόσο, παρότι υπάρχουν αυτές οι πραγματικότητες και σταθερές και η φύση της γεωπολιτικής είναι προβλέψιμη, η κατάσταση δεν παύει να παραμένει ρευστή και να μην επιδέχεται απόλυτων και αδιαμφισβήτητων γεωπολιτικών αναλύσεων. 

Κάποιοι ανάμεσά μας έφτασαν να αντιμετωπίζουν θετικά το γεγονός ότι οι εκλογές στην Τουρκία γίνονται μια ώρα αρχύτερα στη λογική του «μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει». «Θετικά» για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Δηλαδή για ένα ζήτημα ουσιαστικά ξεγραμμένο στη διεθνή ατζέντα όπου όλα μοιάζουν να δουλεύουν υπέρ των τουρκικών σχεδίων για διχοτόμηση, με πρώτο και κύριο τον χρόνο. Είναι αλήθεια ότι η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης επισπεύδει τις εξελίξεις και μένει να δούμε ποιες θα είναι αυτές και πόσο θα αλλάξουν τις ζωές μας. 

Στη γειτονιά μας το πράγμα μυρίζει μπαρούτι και από τους κύριους παίχτες κανείς δεν θέλει να δείξει ότι ανησυχεί γιατί θεωρεί ότι αυτό είναι ένδειξη φόβου κι αδυναμίας σε έναν αδυσώπητο πόλεμο νεύρων. Έτσι κι αλλιώς, το μισό εκατομμύριο νεκρών στη Συρία είναι μια κρύα και απόμακρη στατιστική, ένας φόρος αίματος που δεν τους «χάλασε» να πληρώσουν, αφού δεν είναι δικό τους αίμα. Προς το παρόν. Όπως έτοιμοι να πληρώσουν, σε χρήμα και πολιτικό κόστος, είναι και το τίμημα της μαζικής μετανάστευσης που δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο αυτοτροφοδοτούμενης μισαλλοδοξίας στη Δύση.  

Οι παρεμβάσεις «για την τιμή της διεθνούς κοινότητας» που λέει και ο Μακρόν είναι το ορόσημο προς τη νέα σκοτεινή εποχή βίας προς την οποία οδεύουμε. Ακόμη ένας μεγάλος πόλεμος διά την των χρημάτων κτήσιν βρίσκεται στα σκαριά, αλλά το καθένα από τα μικρά μαντριά δεν καίγεται παρά μόνο για τη δική του περίφραξη.