Επιβεβαιώθηκε η έλλειψη βαθύτερου οράματος, σε τοπικό και κρατικό επίπεδο, κάτω από τη αγλαή πέτσα του κύρους του θεσμού της ΠΠΕ.
Την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου ο Οργανισμός Πάφος 2017 έπαψε να υπάρχει. Πάπαλα. Τετέλεσται. Καπούτ. Φινίτο λα μούζικα, πασάτο λα φέστα. Κυριολεκτικά. Ούτως ή άλλως, τις τελευταίες εβδομάδες οι εναπομείναντες υπάλληλοι ασχολούνταν μόνο με λογιστικές και απολογιστικές εκρεμμότητες και αποχαιρετούσαν ο ένας τον άλλο σε σεμνές εν οίκω τιμητικές εκδηλώσεις.
Με το που μπήκε η άνοιξη, όμως, αυτό που όλοι φοβόμασταν –και κατά βάθος ξέραμε- πλέον συμβαίνει: Η αυλαία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας έπεσε, οι θεατές αποχώρησαν, τα φώτα έσβησαν, το μομέντουμ χύθηκε στον υπόνομο και η πόλη επέστρεψε στους γνωστούς ράθυμους –πολιτιστικά- ρυθμούς της. Οι εκλογές τελείωσαν, φθίνουν και τα κίνητρα για παχιά λόγια και πλέον ζούμε την περίοδο των σκληρών αποχωρισμών.
Σε λίγες μέρες θα επισκεφτεί την Πάφο εντολοδόχος της ανεξάρτητης εταιρείας Ecorys για επαφές με εμπλεκόμενους. Πρόκειται για μια διαδικασία αξιολόγησης μετά από ανάθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την καθιερωμένη αποτίμηση του αντικτύπου του θεσμού, με κύριο στόχο να εξαχθούν διδάγματα για τις μελλοντικές Πολιτιστικές Πρωτεύουσες. Υποθέτω ότι τα ραντεβού για τις συναντήσεις του πενθημέρου 12-16 Μαρτίου έχουν ήδη καθοριστεί. Και διερωτώμαι αν θα υπάρχει οποιαδήποτε διοικητική ή άλλη υποστήριξη στους ξένους ανθρώπους που θα έρθουν να κάνουν τη δουλειά τους και θα κληθούν να βγάλουν άκρη μόνοι τους, καθώς το προσωπικό του Οργανισμού είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει νέες επαγγελματικές προκλήσεις.
Η Πάφος είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση πρότζεκτ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Κατάφερε κόντρα σε θεούς και δαίμονες να προετοιμαστεί και να φέρει εις πέρας το πρόγραμμα, που έφτιαξε με την ψυχή στο στόμα. Καταφέρνοντας να κρύψει κάτω από το χαλί χτυπητές αδυναμίες, κρίσιμες αναποδιές και αδιανόητες παραλείψεις. Είχε φυσικά να αντιμετωπίσει και τον κακό της εαυτό, την πατροπαράδοτη εσωστρέφεια και τις μικροτοπικιστικές έριδες. Παράλληλα, η πολιτεία σφύριζε αδιάφορα σε οτιδήποτε δεν αφορούσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Για να δέσει το «γλυκό», έκατσε κι ο βραχνάς των καθυστερήσεων σε υποδομές και έργα ανάπλασης. Πολλές φορές είχες την αίσθηση ότι όλα ερχόντουσαν κι έδεναν την τελευταία στιγμή κι έμπαινε κάθε φορά με μαγικό τρόπο το τρένο στις ράγες.
Αφού ξεγέλασε τον ίδιο της τον εαυτό, λοιπόν, κατέστη και παράδειγμα μικρής πόλης που αντεπεξήλθε στο στοίχημα της ΠΠΕ. Πλέον είναι και παράδειγμα προς αποφυγήν για το πώς να χύσει κανείς μια καρδάρα με γάλα που γέμισε με τόσο κόπο, δάκρυα και αίμα. Ο φορέας παρέδωσε και τυπικά τα κλειδιά. Επιβεβαιώθηκε έτσι η έλλειψη βαθύτερου οράματος, σε τοπικό και κρατικό επίπεδο, κάτω από την αγλαή πέτσα του κύρους του θεσμού.
Λίγες ώρες πριν, ο Χρίστος Πατσαλίδης παραλάμβανε εκ μέρους του εκλιπόντος Οργανισμού το βραβείο Πολιτιστικής Προσφοράς «Man of the year 2018». Το «2018» είναι βέβαια εντελώς ειρωνικό, αφού σηματοδοτεί τη συγκυρία όπου μπαίνει η ταφόπλακα. Στην ευχαριστήρια ομιλία του, ίσως ασυναίσθητα, ίσως συνειδητά, χρησιμοποίησε εκτεταμένα τον αόριστο: «ήταν», «έγιναν», «καταφέραμε», «κάναμε». Άρχισε μάλιστα με την ατάκα «και μια φορά η Πάφος», θυμίζοντας τη ρητορική του κατάδικου τέως δημάρχου κατά τη διαδικασία διεκδίκησης. Μια φορά και προφανώς τελευταία. Γιατί αν δεν καταφέρει να χτίσει πάνω στο κληροδότημα του ’17 και αφήσει όλη αυτή τη μαγιά να πάει στράφι, τότε όλο αυτό που ζήσαμε ήταν δώρον άδωρον.
Ο θεσμός θα μείνει να τον νοσταλγούν κάποιοι –κάθε χρόνο και λιγότεροι- ρομαντικοί, σαν μια φευγαλέα ανάμνηση από περασμένα μεγαλεία. Το πολύ- πολύ να του κάνουμε κάθε χρόνο το μνημόσυνο. Όπως αρμόζει σ’ ένα νεκρό. Οι νεκροί όμως, όπως έλεγε κι ο Ηράκλειτος, είναι πιο άχρηστοι κι από την κοπριά. Σημασία έχει τι άφησαν πίσω τους.
Την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου ο Οργανισμός Πάφος 2017 έπαψε να υπάρχει. Πάπαλα. Τετέλεσται. Καπούτ. Φινίτο λα μούζικα, πασάτο λα φέστα. Κυριολεκτικά. Ούτως ή άλλως, τις τελευταίες εβδομάδες οι εναπομείναντες υπάλληλοι ασχολούνταν μόνο με λογιστικές και απολογιστικές εκρεμμότητες και αποχαιρετούσαν ο ένας τον άλλο σε σεμνές εν οίκω τιμητικές εκδηλώσεις.
Με το που μπήκε η άνοιξη, όμως, αυτό που όλοι φοβόμασταν –και κατά βάθος ξέραμε- πλέον συμβαίνει: Η αυλαία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας έπεσε, οι θεατές αποχώρησαν, τα φώτα έσβησαν, το μομέντουμ χύθηκε στον υπόνομο και η πόλη επέστρεψε στους γνωστούς ράθυμους –πολιτιστικά- ρυθμούς της. Οι εκλογές τελείωσαν, φθίνουν και τα κίνητρα για παχιά λόγια και πλέον ζούμε την περίοδο των σκληρών αποχωρισμών.
Σε λίγες μέρες θα επισκεφτεί την Πάφο εντολοδόχος της ανεξάρτητης εταιρείας Ecorys για επαφές με εμπλεκόμενους. Πρόκειται για μια διαδικασία αξιολόγησης μετά από ανάθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την καθιερωμένη αποτίμηση του αντικτύπου του θεσμού, με κύριο στόχο να εξαχθούν διδάγματα για τις μελλοντικές Πολιτιστικές Πρωτεύουσες. Υποθέτω ότι τα ραντεβού για τις συναντήσεις του πενθημέρου 12-16 Μαρτίου έχουν ήδη καθοριστεί. Και διερωτώμαι αν θα υπάρχει οποιαδήποτε διοικητική ή άλλη υποστήριξη στους ξένους ανθρώπους που θα έρθουν να κάνουν τη δουλειά τους και θα κληθούν να βγάλουν άκρη μόνοι τους, καθώς το προσωπικό του Οργανισμού είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει νέες επαγγελματικές προκλήσεις.
Η Πάφος είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση πρότζεκτ Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Κατάφερε κόντρα σε θεούς και δαίμονες να προετοιμαστεί και να φέρει εις πέρας το πρόγραμμα, που έφτιαξε με την ψυχή στο στόμα. Καταφέρνοντας να κρύψει κάτω από το χαλί χτυπητές αδυναμίες, κρίσιμες αναποδιές και αδιανόητες παραλείψεις. Είχε φυσικά να αντιμετωπίσει και τον κακό της εαυτό, την πατροπαράδοτη εσωστρέφεια και τις μικροτοπικιστικές έριδες. Παράλληλα, η πολιτεία σφύριζε αδιάφορα σε οτιδήποτε δεν αφορούσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Για να δέσει το «γλυκό», έκατσε κι ο βραχνάς των καθυστερήσεων σε υποδομές και έργα ανάπλασης. Πολλές φορές είχες την αίσθηση ότι όλα ερχόντουσαν κι έδεναν την τελευταία στιγμή κι έμπαινε κάθε φορά με μαγικό τρόπο το τρένο στις ράγες.
Αφού ξεγέλασε τον ίδιο της τον εαυτό, λοιπόν, κατέστη και παράδειγμα μικρής πόλης που αντεπεξήλθε στο στοίχημα της ΠΠΕ. Πλέον είναι και παράδειγμα προς αποφυγήν για το πώς να χύσει κανείς μια καρδάρα με γάλα που γέμισε με τόσο κόπο, δάκρυα και αίμα. Ο φορέας παρέδωσε και τυπικά τα κλειδιά. Επιβεβαιώθηκε έτσι η έλλειψη βαθύτερου οράματος, σε τοπικό και κρατικό επίπεδο, κάτω από την αγλαή πέτσα του κύρους του θεσμού.
Λίγες ώρες πριν, ο Χρίστος Πατσαλίδης παραλάμβανε εκ μέρους του εκλιπόντος Οργανισμού το βραβείο Πολιτιστικής Προσφοράς «Man of the year 2018». Το «2018» είναι βέβαια εντελώς ειρωνικό, αφού σηματοδοτεί τη συγκυρία όπου μπαίνει η ταφόπλακα. Στην ευχαριστήρια ομιλία του, ίσως ασυναίσθητα, ίσως συνειδητά, χρησιμοποίησε εκτεταμένα τον αόριστο: «ήταν», «έγιναν», «καταφέραμε», «κάναμε». Άρχισε μάλιστα με την ατάκα «και μια φορά η Πάφος», θυμίζοντας τη ρητορική του κατάδικου τέως δημάρχου κατά τη διαδικασία διεκδίκησης. Μια φορά και προφανώς τελευταία. Γιατί αν δεν καταφέρει να χτίσει πάνω στο κληροδότημα του ’17 και αφήσει όλη αυτή τη μαγιά να πάει στράφι, τότε όλο αυτό που ζήσαμε ήταν δώρον άδωρον.
Ο θεσμός θα μείνει να τον νοσταλγούν κάποιοι –κάθε χρόνο και λιγότεροι- ρομαντικοί, σαν μια φευγαλέα ανάμνηση από περασμένα μεγαλεία. Το πολύ- πολύ να του κάνουμε κάθε χρόνο το μνημόσυνο. Όπως αρμόζει σ’ ένα νεκρό. Οι νεκροί όμως, όπως έλεγε κι ο Ηράκλειτος, είναι πιο άχρηστοι κι από την κοπριά. Σημασία έχει τι άφησαν πίσω τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου