Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις…

Ανατριχιάζει κανείς και μόνο που το σκέπτεται: τα χρόνια περνούν, ο κόσμος προοδεύει, ο πολιτισμός εξελίσσεται, όλα τριγύρω αλλάζουνε, εκτός από την πολιτική και τους πολιτικούς.

Όλα στο παιχνίδι είναι. Κι οι αλλαξοκαρεκλιές, κι οι ίντριγκες, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, τα τσαλιμάκια, οι πιρουέτες, όλα. Η πολιτική διέπεται από το νόμο της ζούγκλας, όπου κάθε συζήτηση περί ηθικής είναι πρόσχημα: ευγενικότερος στόχος είναι μόνο η επιβίωση. Και δεν πρόκειται για σπριντ, ούτε και για μπαρμπούτι. Σκάκι είναι και μάλιστα οι καλύτεροι παίκτες δεν είναι οι πιο έξυπνοι, αλλά οι πιο ζαβολιάρηδες. 

Ο Μακιαβέλι ήξερε πολύ καλά τι έλεγε πριν από 500 χρόνια όταν διατείνονταν ότι ο επιτυχημένος ηγεμόνας καθοδηγείται από την αυστηρά ωφελιμιστική επιλογή των μέσων που κρίνει κατάλληλα για τους σκοπούς του, αυτός που ξέρει να αρπάζει τις ευκαιρίες που προκύπτουν και να αφουγκράζεται τη συγκυρία. Κανείς από τους πριν και μετέπειτα ηγεμόνες του κόσμου δεν παρεξέκλινε από τον κανόνα αυτό, γιατί ο λεγόμενος και πατέρας της σύγχρονης πολιτικής σκέψης δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να καταγράψει την κατάσταση όπως πραγματικά έχει. Στο πρόσωπο του Καίσαρα Βοργία βρήκε το αρχέτυπο του διαχρονικού φιλόδοξου πολιτικού άρχοντα, που επιστρατεύει τη δύναμη της θέλησης κι ένα μείγμα πολιτικών μεθόδων, προκειμένου να πετύχει πάση θυσία τους πολιτικούς του στόχους. Ανατριχιάζει κανείς και μόνο που το σκέπτεται: τα χρόνια περνούν, ο κόσμος προοδεύει, ο πολιτισμός εξελίσσεται, όλα τριγύρω αλλάζουνε, εκτός από την πολιτική και τους πολιτικούς.

Όλοι εμείς που καθόμαστε απέναντι, πόσο μάλλον όσοι βρισκόμαστε στην έπαλξη της άτυπης «4^ης Εξουσίας», εύκολα χτυπάμε τα δάχτυλά μας πάνω στο πληκτρολόγιο, όπως αβίαστα εκστομίζουμε μύδρους προσωπικά ή γενικά εναντίων αυτών που ορίσαμε να ορίζουν τις τύχες μας. Αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι δεν κάνει ο άνθρωπος την καρέκλα, αλλά ισχύει το αντίθετο. Πολλοί είναι αυτοί που λένε «βρε ας με έβαζαν εμένα Πρόεδρο/ βουλευτή/ υπουργό κ.ο.κ. για μια μέρα και θα τα έκανα όλα τζιτζί». 

Αρκετοί ήταν αυτοί που κατάφεραν να πάρουν την καρέκλα έχοντας καλές προθέσεις, σαν αυτές που είναι στρωμένος ο δρόμος προς την κόλαση. Μόλις, όμως, στρογγυλοκάθισαν, μια απόκοσμη μεταφυσική δύναμη προερχόμενη από το υπερπέραν κατέλαβε το μυαλό και την καρδιά τους και τους μετέφερε στη σκοτεινή απέναντι πλευρά. Έτσι είναι τα πράγματα;

Μάλλον το βασίλειο της Δανιμαρκίας είναι σάπιο ως τα θεμέλια και καταπίνει όλες τις καλές προθέσεις, τις ιδέες και τις εμπνεύσεις και μεταλλάσει τους άρχοντες σε μια στρατιά από κυνικούς καιροσκόπους, έρμαια των φυσικών δυνάμεων της πολιτικής. Κακός πολιτικός δεν είναι μόνο αυτός που βάζει χέρι στον μπεζαχτά, ούτε αυτός που χαϊδεύει τα αυτιά του όχλου και καμώνεται ότι φοράει τις ίδιες αλυσίδες. Είναι συνένοχος όποιος συμμετέχει σ’ ένα φαληρισμένο σύστημα που στηρίζεται σε μια σειρά από παράλληλα «εγώ» των κάθε λογής ματαιόδοξων εξυπνάκηδων, σε βάρος του συνόλου.

Αργά ή γρήγορα η Αγανάκτηση θα βροντήξει και τη δική τους πόρτα. Δεν αργεί η μέρα που οι πολλές μικρές ακίνδυνες, άβουλες και ανάλαφρες νιφάδες θα ενωθούν μεταξύ τους και θα γίνουν χιονοστιβάδα που θα παρασύρει όλα τα προσχηματικά αντερείσματα του σάπιου συστήματος. Αμήν.