Mυαλά στη μέγγενη

Η οικονομική κρίση δεν είναι το πρόβλημα, αλλά απλώς μια παρενέργεια του πραγματικού προβλήματος.

Όταν ακούς να μιλάνε περί ειρήνης, πάρε το όπλο σου. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ακούς να μιλάνε περί οικονομικών, ράψε τις τσέπες σου. Το «ουρανοκατέβατο» (;) κακό που βρήκε τη φουκαριάρα την Ελλάδα -που της έλαχαν αχρείοι πολιτικοί και εξαπατημένοι ψηφοφόροι που χτυπούν το κεφάλι τους κατόπιν εορτής- μας έχει ταρακουνήσει όλους. 

Γνωρίζοντας πως όταν πταρνίζεται η Ελλάδα το συνάχι εδώ το έχουμε σίγουρο και με δεδομένη τη μπόρα της παγκόσμιας κρίσης, που και ομπρέλα να κρατάς όλο και κάποιες ψιχάλες θα σε πιάσουν, ετοιμαζόμαστε κι εμείς για τα χειρότερα, φτύνοντας τον κόρφο μας.

Είναι εκνευριστική η διαπίστωση ότι όλο αυτό το κλίμα δίνει ένα ισχυρό πάτημα στους επιλεκτικά «τσιγκούνηδες» και περισυλλογιστές, να κόπτονται για την ευρωστία της κρατικής οικονομίας μόνο όταν πρόκειται για κάτι ουσιαστικά χρήσιμο στα κοινά, όπως οι πολιτιστικές υποδομές και η δημιουργία. 

Η επιγραφή «Μούσαις χάρισε θύε», δηλαδή θυσίαζε στις Μούσες και τις Χάριτες, που κρέμασε ο Χαρίτων Χαριτωνίδης στην είσοδο της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου, μπορεί σήμερα να διαβάζεται από ρομαντική έως και γραφική και να αντιμετωπίζεται ως ψευτοδιανοουμενίστικη εξυπνάδα, αλλά η κρίση πόρρω απέχει από τη λύτρωση όσο δεν γίνεται «κοινό κτήμα» το αξίωμα ότι η οικονομική κρίση δεν είναι το πρόβλημα, αλλά απλώς μια παρενέργεια του πραγματικού προβλήματος.

Είναι ένα κλίμα μέσα στο οποίο ευδοκιμούν κάθε είδους περίεργες φυλές. Βιαστές που δημηγορούν υπέρ της παρθενίας. Κερατάδες που τελαλίζουν τις αρετές της πολυγαμίας. Σαρκοφάγοι που, μεταξύ δύο γευμάτων, υποστηρίζουν φανατικά τη χορτοφαγία. Μάντηδες παλιών ειδήσεων και έμποροι ψυχών, μυαλοποιοί και μυαλοπώληδες. 

Όπως συμβαίνει πάντοτε, τη νύφη δεν την πληρώνουν αυτοί που τη χαίρονται στο κρεβάτι τους, ούτε τα σπασμένα αυτοί που τα σπάσανε. Τα κερατιάτικα τα πληρώνει ο κερατάς και δαρμένος. «Οι νταβατζήδες στα θεωρεία κι εμείς στο λάκκο με τα θηρία» που λέει κι ο Τζιμάκος.

Συνεπώς, το «ξύπνημα» και η «αγανάκτηση», έστω και με ελλειμματική αυτοκριτική, χρειάζεται. Δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς, μετέωροι ενώ η δίνη μας ρουφάει για τα καλά. Όποιος δεν προχωρά, πάει προς τα πίσω κι αυτό είναι μια αρχή που κινεί κοτζάμ μηχανισμό του καπιταλισμού. 

Αυτή η κίνηση προς τα εμπρός, άλλωστε είναι η μόνη κατά την οποία ο άνθρωπος διατηρεί την ισορροπία, την αυτοκυριαρχία και την αυτοπεποίθησή του. Σε οποιαδήποτε άλλη, είναι έρμαιο. Με καύσιμο την αυτογνωσία, αλλά και τα λάθη και τα ελαττώματά μας παίρνουμε πρώτα τον εαυτό μας και τη ζωή μας στα χέρια μας και μετά όλο τον κόσμο. 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, άλλωστε, πως «τίποτα πλήρες δεν αναπνέει», όπως έλεγε και ο Ιταλοαργεντινός ποιητής Αντόνιο Πόρτσια.