Μισανθρωπισμός ή βαρβαρότητα

Ηomo homini lupus, που έλεγε και ο κωμικός ποιητής της αρχαίας Ρώμης Πλαύτος: Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος. Η φρίκη που μπορεί να προκαλέσει ο ένας στον άλλο είναι η διαχρονική κατάρα του είδους μας. Δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε αυτό.

Ο διαφωτιστής φιλόσοφος -και προοδευτικός ιερωμένος- Θεόφιλος Καΐρης, που διώχθηκε και λοιδορήθηκε από την ελληνορθόδοξη εκκλησιαστική εξουσία του 19ου αιώνα, το διατύπωσε υπέροχα: «Όλη η Γη είναι σημείον μαθηματικόν και εδόθη προς κατοικίαν στον άνθρωπον, γι' αυτό και πας άνθρωπος όπου κι αν βρεθεί δεν μπορεί να θεωρηθεί ξένος».

Είναι δυνατόν εν έτει 2012 να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που να κρίνουν τους άλλους από το πού γεννήθηκαν και από πού κατάγονται, από το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία και τη γλώσσα που μιλάνε, το αίμα που τρέχει στις φλέβες τους; Από τις ιδεολογικές, κοινωνικές και ερωτικές τους προτιμήσεις; Πότε θα λήξει επιτέλους αυτή η άθλια συζήτηση;

Φαίνεται ότι ο Αμερικανός οικονομολόγος και μηχανικός Στιούαρτ Τσέιζ έχει διαψευστεί: ο παραδοσιακός εθνικισμός επιβίωσε από τη σχάση του ατόμου. Υπάρχει πάντα πρόσφορο έδαφος για τις ψυχοπαθητικής μορφής ιδεολογίες που επικαλούνται την αγάπη για τα ιδανικά της πατρίδας, αλλά βασίζεται στο μίσος για τους άλλους.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, πλέον πρέπει όλα αυτά που ξέραμε να τα ξεχάσουμε – επιτέλους. Βλέπετε, «η Ιστορία γράφεται από τους νικητές». Και «τα τανκς δεν πλάκωσαν κανέναν στο Πολυτεχνείο». Και στον πόλεμο με τους Γερμανούς (και κάθε πόλεμο) «ήταν οι εθνικιστές που πολέμησαν». Και «ο Ισοκράτης άλλο πράγμα εννοούσε όταν μιλούσε για τους “της ημετέρας παιδείας μετέχοντες”».

Τους ακούς να ξεδιπλώνουν τα εξωφρενικά τους επιχειρήματα με τους δημοσιογράφους να τους ακούν αμήχανα, ενώ την ίδια στιγμή τα παλικάρια των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων μοιάζουν να μην έχουν συναισθανθεί τη σημασία του φαινομένου και δείχνουν απόλυτα συγκεντρωμένοι στα μικροκομματικά τους συμφέροντα, έτοιμοι να σφαχθούν στη δαντελένια ποδιά της εξουσίας.

Από την άλλη, ίσως ο ακραιοεθνικιστικός μπαμπούλας ίσως και να βολεύει και να εξυπηρετεί αυτά που οι ίδιοι θεωρούν ως συμφέρον της –εκάστοτε- παράταξης και του εαυτούλη τους: διατηρεί μια ευεργετική σύγχυση στην κοινή γνώμη. Άλλωστε το μόνο που λιγουρεύεται ο καθένας είναι να οδηγήσει κατά το δοκούν την ακυβέρνητη και θαλασσοδαρμένη ελληνική τράτα σε απάνεμο λιμάνι, για να γραφτούν και στην Ιστορία.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι Χρυσαυγίτες έμαθαν να παίζουν καλά το επικοινωνιακό παιχνίδι, παρόλο που εξακολουθούν να μετράνε τους ψηφοφόρους τους σε… μεραρχίες. Και το γεγονός ότι εκατομμύρια Έλληνες κάθονται στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο και ακούν ολέθριες απόψεις κι ευτελείς ρητορείες που θεωρούνταν ξεπερασμένες από την ίδια την Ιστορία εδώ και δεκαετίες, αλλά δεν σπάζουν εξοργισμένοι τη συσκευή, είναι άκρως

ανησυχητικό.

Αντίθετα, κλονίζονται και λένε «ρε συ, μήπως κατά βάθος έχουν δίκιο;» Η κρίση, η ανέχεια, η αβεβαιότητα, η απογοήτευση, κάνουν και τις πιο παράλογες θεωρίες να φαντάζουν λογικές. Η δική τους πρόταση προβάλλεται ως η μοναδική πραγματικά αντίθετη προς το σαπισμένο και ηθικά και πολιτικά φαλιρισμένο πολιτικό σύστημα. Είναι η δική τους εκδοχή ενάντια στη «βαρβαρότητα της σημερινής πραγματικότητας».

Πλέον διατυπώσεις όπως η «ανωτερότητα της ελληνικής φυλής», η «αγνότητα του αίματος», οι ψευδοευγονιστικές και μισανθρωπικές θεωρίες, δεν ηχούν πλέον φάλτσα στα αφτιά των ζαλισμένων Ελλήνων, που είναι έτοιμοι να πατήσουν το delete στην αιματηρή Ιστορία του 20ού αιώνα και να ζήσουν το παραμύθι του εθνικού θριάμβου από την αρχή.

Επιμελώς, πάντως, τα μέλη της Χρυσής Αυγής δεν τις πολυπροτάσσουν, όπως δεν πολυπροτάσσουν τις αλυτρωτικές και στρατολαγνικές τους απόψεις –όχι δηλαδή ότι δεν έχουν κι αυτές το ευρύ κοινό τους στην ελληνική κοινή γνώμη, που σαστισμένη από τις σφαλιάρες αρχίζει να «ψάχνει» εχθρούς και προς τα μέσα και προς τα έξω.

Άλλωστε, το μάθαμε καλά όλοι από μικροί στο σχολείο: «πας μη Έλλην βάρβαρος».