Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός

Η ποιότητα της σχέσης μεταξύ των δύο συντρόφων είναι που μετράει και όχι οι «αμοιβαίες υποσχέσεις» και τα λόγια του αέρα.

Αν είναι έτσι να αφαιρέσουν πάραυτα από τη Βιολογία την ενότητα «Αναπαραγωγή» και να την εντάξουν μαζί με όλη την ευθύνη για τη Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση των μαθητών στα Θρησκευτικά ή -ξέρω ’γω- στην Oικιακή Oικονομία. Κάποιοι παράμετροι του εκπαιδευτικού υλικού, που περιλαμβάνεται στο μάθημα για παιδιά που μόλις μπαίνουν στην εφηβεία, ειδικότερα οι διευκρινίσεις προς τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς μοιάζουν βγαλμένες από μια σκοτεινή, παρωχημένη εποχή όπου το σεξ ασφυκτιούσε κάτω από το βάρος ταμπού και απαγορεύσεων και κυριαρχούσε η ενοχή και η τιμωρία, η άγνοια και η παραπληροφόρηση. Θέλω να πιστεύω ότι δεν συνάδουν με την κουλτούρα μας.

Η δαιμονοποίηση της σεξουαλικής επαφής εκτός γάμου εν έτει 2012, η υπόδειξη ότι συνάδει -άκουσον άκουσον- με την «ανευθυνότητα», την «ιδιοτέλεια», τον «ατομικισμό», τη «στιγμιαία ικανοποίηση», αφενός συνιστά προσβολή για ανθρώπους γενναιόδωρους και σεξουαλικά δραστήριους που δεν έχουν έρθει «εις γάμου κοινωνία», αλλά ξέρουν πολύ καλά τι θα πει υπευθυνότητα, ανιδιοτέλεια, αμοιβαιότητα. Αφετέρου, εδώ μιλάμε για μια τεράστια υποκρισία.

Τη στιγμή που εκεί έξω συνουσιάζεται το σύμπαν, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των ενηλίκων στην Κύπρο νιώθουν ικανοί να κάνουν αυτόβουλα τις επιλογές τους στη σεξουαλική τους ζωή, να αναμένουμε ότι οι προέφηβοι θα χάψουν το παραμύθι και θα περιμένουν να παντρευτούν προκειμένου να απολαύσουν τον έρωτα;

Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στην Κύπρο του 2012 σε καμιά περίπτωση ο γάμος δεν αποτελεί εχέγγυο για την υπευθυνότητα και την αμοιβαιότητα, αλλά και ούτε -ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας- για τη «διαρκή χαρά» αναφορικά με τη σεξουαλική επαφή.

Η ποιότητα της σχέσης μεταξύ των δύο συντρόφων είναι που μετράει και όχι οι «αμοιβαίες υποσχέσεις» και τα λόγια του αέρα. Κι αυτή η ποιότητα δοκιμάζεται από το χρόνο και τον περίγυρο, την καθημερινή τριβή, τις δυσκολίες της ζωής, τις μεταβολές και τις -αναπόφευκτες- συγκρούσεις.

Οι ρίζες του υποκριτικού πουριτανισμού τελικά είναι βαθιά χωμένες στο σώμα της σύγχρονης κοινωνίας της Κύπρου. Έχει ύπουλα παρεισφρήσει σε απόψεις και δοξασίες, σκοντάφτουμε καθημερινά πάνω του. Το όλο θέμα προφανώς και συνδέεται με τη διαχρονική προσπάθεια ταύτισης της απόλαυσης με την αμαρτία.

Ωστόσο, φτάνει πια. Δεν ζούμε σε κάποια θεοκρατούμενη χώρα, έτσι; Αν ζούμε, να μας το πουν να το ξέρουμε. Κοσμικό υποτίθεται ότι είναι το κράτος μας και η ανεξιθρησκία αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα. Συνεπώς οποιεσδήποτε θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν είναι δυνατόν έτσι αναντίδραστα να επηρεάζουν την εκπαιδευτική ύλη μαθημάτων όπως η Βιολογία, που είναι «η επιστήμη της ζωής».

Η συζήτηση αυτή ίσως έμοιαζε πιο σοβαρή τον 19ο αιώνα, όταν αντιπαραθέτονταν δαρβινιστές και δημιουργιστές.

Το πιο σημαντικό είναι να εξασφαλίσεις στο παιδί τα εφόδια ώστε να κάνει σοβαρά, υπεύθυνα, αλλά και ΕΛΕΥΘΕΡΑ την επιλογή του πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Κι όχι να τα «σερβίρεις» με τόσο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο αναχρονιστικές ηθικολογίες, ενδεδυμένες με το μανδύα της επιστήμης. Χάνει το νόημά του το ίδιο το μάθημα, καθώς η παραπλάνηση και η απόκρυψη μόνο αντίθετα αποτελέσματα μπορεί να έχει και μόνο προς την αντίθετη ρότα μπορεί να οδηγήσει από αυτή της υγιούς σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.

Και κάτι τελευταίο: δεν είναι ο γάμος «η μέγιστη έκφραση της αγάπης», ούτε καν ο θεμελιώδης παράγοντας της δημιουργίας μιας υγιούς οικογένειας. Είναι ο αμοιβαίος σεβασμός και η αφοσίωση, αλλά και η κοινή ευθύνη για τη σωστή ανατροφή των παιδιών.