Αφήστε ήσυχη την τέχνη, κομματόσκυλα*

Tα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο δυσκολεύονται να κόψουν το πρόστυχο χούι να χώνουν παντού τη μύτη τους.

Δεν περιμέναμε, φυσικά, την Πατρίτσια Πεττεμερίδου για να μας ανοίξει τα μάτια, όταν διατείνεται ότι εδώ και περισσότερο από τρεις δεκαετίες ο ΘΟΚ είναι άντρο κομματικής ψηφοθηρίας. Η ίδια άλλωστε μπορεί κάποιος να πει ότι υπερβάλει λιγάκι, μπορεί να είναι πικραμένη ή να έχει απωθημένα. 

Ωστόσο, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος γραφικός, γκρινιάρης και μηδενιστής προκειμένου να διαπιστώσει ότι από τον τρόπο που έχει οριστεί να διοικείται ο οργανισμός είναι επιδέξια δεμένος ώστε να μπορούν ανενόχλητα τα κόμματα να κόβουν και να ράβουν μέσω των εκλεκτών τους, που έχουν τα ίδια ορίσει στο Διοικητικό Συμβούλιο. 

Το ΔΣ είναι αυτό που έχει το μαχαίρι και το καρπούζι όσον αφορά την πολιτική που χαράσσεται στον οργανισμό, στο καλλιτεχνικό όραμα, στις προσλήψεις των ηθοποιών, σε όλες τις ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία του οργανισμού αποφάσεις. Και όχι π.χ. η –γλάστρα- Καλλιτεχνική Επιτροπή που πάλι από την Κυβέρνηση διορίζεται, αλλά υποτίθεται ότι είναι συμβουλευτικό σώμα για τα καλλιτεχνικά θέματα γι’ αυτό και αποτελείται συνήθως με πιο σχετικούς με το αντικείμενο ανθρώπους.

Σε κάθε περίπτωση τα διοικητικά συμβούλια των οργανισμών είναι γεμάτα κομματικά στελέχη όλων των αποχρώσεων, τα οποία λειτουργούν με τη λογική «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» και ο καθείς επιχειρεί να βολέψει τα μικροκομματικά του συμφέροντα με αντάλλαγμα τα στραβά μάτια στην αντίστοιχη προσπάθεια του άλλου. Πολιτικά ανένταχτοι πολίτες, εξειδικευμένοι και αφοσιωμένοι τεχνοκράτες χωρίς κομματική ιδιότητα, αποκλείονται, γεγονός που αποδεικνύει με ποιον τρόπο λειτουργεί η ρετουσαρισμένη δημοκρατία μας.

Την ίδια στιγμή στο ΕΚΑΤΕ ήταν έτοιμοι να βγάλουν πολιτικά μαχαίρια, με αφορμή την ανακοίνωση της αναστολής της συνεργασίας με το Ε.Μ.Α.Α. επειδή θυμήθηκαν ότι το τελευταίο χρησιμοποιεί ως οίκημα σπίτι που διεκδικεί Ελληνοκύπριος πρόσφυγας. Πολιτικές ιδεοληψίες και αχνές, κρυφές ή φανερές κομματικές αντιπαλότητες βγήκαν στην επιφάνεια βοηθούμενες και από το φορτισμένο κλίμα της προεκλογικής περιόδου για να δείξει και πάλι ότι τα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο δυσκολεύονται να κόψουν το πρόστυχο χούι να χώνουν παντού τη μύτη τους. Και φυσικά, δυσκολεύονται γιατί λειτουργούν ως αχόρταγα τερατάκια με μόνο σκοπό ουχί την άνετη πολυθρόνα της εξουσίας, αλλά τη δική τους οικονομική και πολιτική ευρωστία και την επικυριαρχία στην πολιτική σκηνή.

Γι’ αυτό και τα γλοιώδη πλοκάμια τους, συνειδητά ή ασυνείδητα έχουν παρεισφρήσει σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Εν προκειμένω στην τέχνη και τη δημιουργία. Ωστόσο, ο καλλιτέχνης, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του πεποιθήσεις που ενδεχομένως να περνάει και μέσα από το έργο του, πρέπει να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος από τέτοιου είδους καρκινοειδείς οργανισμούς, που έχουν διαβρώσει μέχρι το κόκαλο το πολιτικό μας σύστημα. Οφείλει να έχει ανά πάσα στιγμή τη δυνατότητα να διαφοροποιηθεί από τη νοοτροπία της καθεστηκυΐας τάξης, να είναι έτοιμος να κριτικάρει και να αντισταθεί σε πρακτικές βολέματος, διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας, ευτέλειας.

Μ’ αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει υποχρεωτικά να μην είναι προσκείμενος σ’ ένα πολιτικό κόμμα αν αισθάνεται ότι τον εκφράζει. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να επηρεάζει τους τομείς της τέχνης και τον τρόπο διαχείρισης της δημιουργίας περισσότερο π.χ. από την ομάδα που υποστηρίζει στο ποδόσφαιρο. Είναι διαφορετική η πολιτική στάση σ’ ένα –όπως και να το κάνουμε- ρευστό πολιτικό- οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον και διαφορετικό πράγμα η ένταξη σ’ ένα κομματικό μαγαζί που σε βλέπει ξεκάθαρα σαν πελάτη και κάθε ενδεχόμενη καλή ιδεολογική και πολιτική πρόθεση με το ζόρι πείθει ως κακοστημένη βιτρίνα μπροστά από έναν κυκεώνα βολέματος, αρπαχτής και διαφθοράς που έχει στήσει η κάθε κομματική νομενκλατούρα για να αυτοτροφοδοτείται στη ράχη των κορόιδων.

* Σύμφωνα με τη Φρικηπαίδεια το «Κομματόσκυλο» είναι «υβριδική ράτσα καθαρόαιμου λαμπραντόρ σε συνδυασμό με ημίαιμο κομματικό στέλεχος. Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός πως στις προτάσεις του αρέσκεται να χρησιμοποιεί ποικίλα σημεία στίξης, με προεξάρχον το κόμμα. Μ’ αυτή την άποψη συνάδει και το γεγονός ότι τα κομματικά στελέχη χρησιμοποιούν από τη φύση τους πολλά κόμματα στον ξύλινο λόγο τους, αλλά δε βάζουν ποτέ τους τελεία.»